praca

Stażyści zamiast pracowników na etat?

2010-02-07T10:00:00.000-08:00

Pracodawcy znaleźli nowy sposób na oszczędzenie - zwalniają pracowników etatowych, w ich miejsce zatrudniając stażystów, którym płaci państwo.

Skierniewicki Powiatowy Urząd Pracy przez 4 miesiące wydał na staże tyle pieniędzy, co w 2008 r. W Sieradzu zapotrzebowanie na stażystów wzrosło w tym roku o 30 proc. Coraz częściej stażyści wracają do nas po stażu, bo firmy nie chcą ich zatrudniać - wzdycha Urszula Puławska-Krzystanek, dyrektor sieradzkiego PUP.

Na to samo zwraca uwagę Krzysztof Jakiel z PUP nr 1 w Łodzi: Gdy pracodawca występujący o stażystów spełnia warunki ustawy, a my mamy poszukiwanych przez niego pracowników, nie mamy prawa mu odmówić.

Zachowanie pracodawców w dużej mierze zależy od pracowników PUP. Jednego dnia rejestrują się u nas osoby zwolnione z danej firmy, a za kilka dni zgłasza się właściciel tego zakładu z żądaniem ludzi na staż. Zaczęliśmy się takim pracodawcom pilniej przyglądać - mówi Ryszard Pawlewicz, dyrektor PUP w Skierniewicach.

źródło: http://praca.wp.pl/kat,18453,title,Zwolnic-pracownika-zlapac-stazyste,wid,11121664,wiadomosc.html

Ustalanie okresu pracy w szczególnych warunkach

2008-04-07T11:26:00.000-07:00

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, (Dz. U. Nr 8, poz. 43, z późn. zm. oraz z 1998 r. Nr 162, poz. 1118) okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.

Pojęcie wykonywania pracy stale i w pełnym wymiarze czasu pracy oznacza, że:

ustawodawca wyklucza zaliczalność okresów zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, czyli np. na ¾ etatu, wobec tego praca musi być wykonywana na pełnym etacie,
praca ma być wykonywana stale, to oznacza, że pracownik wykonuje ją normalnie każdego swojego dnia pracy.

Sumowanie natomiast rzeczywistego czasu pracy w charakterze np. spawacza w sytuacji, gdy pracownik jest zatrudniony na stanowisku spawacza w pełnym wymiarze czasu pracy czyli na pełnym etacie i prace związane ze spawaniem wykonuje w każdym swoim dniu pracy, jest błędnym rozumieniem tego przepisu.

Można się zgodzić z tym, że w związku z niewyczerpaniem obu wskazanych przesłanek łącznie, pewne okresy pracy pracownika na stanowisku spawacza będą wyeliminowane z okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach. Przykładowo, wówczas, gdy w danym dniu pracy, tygodniu pracy, czy miesiącu albo jeszcze dłuższym odcinku czasu, spawacz był oddelegowany do innej pracy, pomimo, że nadal zajmował stanowisko spawacza.

Nie do przyjęcie jest natomiast taka wykładnia aby np. w ramach 8 godzinnej dniówki spawacza wydzielać czas pracy poświęcony pracy spawalniczej i tylko ten czas zaliczać do czasu pracy w warunkach szczególnych. Taki „aptekarski” sposób podejścia do tego zagadnienia prowadzi po prostu do oczywistych absurdów.

Praca pracownika wykonującego stale czynności spawacza, z technologicznego punktu widzenia składać się będzie z różnych odcinków czasu spawania, przygotowania materiału do spawania, realizacji prac wykończeniowych itp. W konsekwencji, nie jest nawet możliwe aby w praktyce dokonywać takich obliczeń.

Podobnie będzie przy innego rodzaju pracach, np. maszynistka stale pisząca na komputerze, zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy też nie pracuje przy monitorze ekranowym przez 8 godzin. Obok pracy bezpośrednio przy komputerze korzysta z przysługujących jej przerw dodatkowych w pracy, przygotowuje materiał potrzebny do przepisania, oddaje materiał przepisany. Niekiedy prowadzi statystykę przepisanego materiału itp.

Wymaganie zatem ścisłych wyliczeń rzeczywistego czasu pracy w danym charakterze, niezależnie od tego, że nie wynika z powołanego przepisu rozporządzenia, to prowadziłoby do kompletnych nonsensów.

Oczywiście, mogą mieć miejsce przypadki wykonywania przez pracownika zatrudnionego na pełnym etacie w jakimś charakterze np. spawacza, prac różnego rodzaju, określonych w jego zakresie czynności. Czyli, np. prace spawacza może wykonywać wtedy, gdy istnieją ku temu potrzeby, albo planowo tylko w pewne dni, czy okresy czasu. W takim przypadku, trzeba się kierować pojęciem stałego wykonywania pracy i wówczas oczywiście te okresy pracy, które nie dotyczą wykonywania pracy w charakterze spawacza, albo praca spawacza nie jest wykonywana stale, nie będą zaliczane do stażu pracy dla omawianych celów.

W jakimś zakresie może tutaj być pomocne orzecznictwo Sądu Najwyższego zapadłe na tle tej problematyki.

W wyroku z dnia 7.10.2003 r. II UK 87/03, OSNP 2004/14/248 Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że przedmiotem sporu w sprawie o wcześniejszą emeryturę na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) jest uprawnienie do tego świadczenia z uwagi na warunki pracy, co oznacza – szczególnie przy braku stosownych zaświadczeń – konieczność poczynienia ustaleń dotyczących rodzaju i wymiaru zatrudnienia w warunkach szczególnych.

Nie czyni temu zadość odniesienie się tylko do zatrudnienia zasadniczego, bez zbadania czy dodatkowo wykonywane czynności, które także warunkują to prawo, nie były wykonywane stale i w odpowiednim wymiarze czasu.

Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że SN nie wyklucza możliwości zaliczenia pracy w charakterze sanitariusza-noszowego wykonywanej obok czynności kierowcy samochodu zakładu opieki zdrowotnej, jeżeli praca ta wykonywana była stale i w odpowiednim wymiarze czasu pracy.

Jak widać, pojęcie stałego wykonywania pracy w pełnym wymiarze czasu pracy SN sprowadza nie tyle do godzin wykonywania pracy w danym charakterze, ile do zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy czyli na pełnym etacie.

W przeciwnym razie, w omawianej sprawie nie doszłoby do uchylenia zaskarżonego kasacją wyroku, skoro wiadome było z góry, iż powód pracował w charakterze kierowcy i równocześnie sanitariusza-noszowego, przy czym praca kierowcy została wyeliminowana z uwaga na to, że pojazd, którym jeździł nie miał uprawnień pojazdu uprzywilejowanego w ruchu drogowym, gdyż nie zadbano o stosowne formalności w tym zakresie.

W wyroku z dnia 21.11.2001 r. II UKN 598/00, OSNP 2003/17/419, Sąd Najwyższy stwierdził, że o uprawnieniu do emerytury na podstawie § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) decyduje łączne spełnienie przez pracownika wszystkich warunków określonych w tym przepisie, a nie jego przekonanie, że charakter lub warunki pracy wystarczają do uznania jej za wykonywaną w szczególnych warunkach.

W stanie faktycznym sprawy, powód pracował 70% czasu pracy w kopalni a 30% czasu pracy w biurze i na tej podstawie uznano, że jego praca nie ma charakteru pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. Rozstrzygnięcie to z merytorycznego punktu widzenia może być jednak mylące, ponieważ SN rozpoznając kasację opiera się na ustalonym stanie faktycznych i bada sprawę wyłącznie w zakresie zarzutów kasacyjnych. Dużo więc zależy od tego, czy kasacja została poprawnie sporządzona, oraz czy poprawnym jest ustalony wcześniej a nie kwestionowany przez powoda stan faktyczny sprawy.

W konsekwencji, można uznać, że jeżeli istnieje wyraźny podział zakresu zadań pracownika np. w zakresie czynności na wykonywanie w części pełnego etatu pracy wchodzącej w zakres pracy w szczególnych warunkach, a w części pracownik wykonuje inną pracę nie w szczególnych warunkach, to wówczas może dojść do nie uznania zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Rozdzielność taka musi jednak wynikać z formalnych dokumentów potwierdzających taki a nie inny rozkład czasowy czynności pracownika. Jeżeli takiego rozdziału wyraźnego nie ma, to oczywiście nie ma podstaw do tego, aby przy pomocy dokładności „aptekarskiej” dokonywać post factum takiego rozdziału, gdyż taka sytuacja ewidentnie narusza prawa pracownicze do wcześniejszej emerytury.

http://prawo-pracy.pl

Zawody przyszłości

2008-02-05T14:50:00.001-08:00

W ciągu dekady co czwarty pracujący Polak zmieni zawód lub zacznie pracować w profesji jeszcze nieistniejącej. Czy polscy studenci zdają sobie z tego sprawę? I czy wiedzą, na których kierunkach warto się uczyć, żeby za kilka lat mieć pracę? Raczej nie.

Od niedawna studenci na imprezach opowiadają sobie taki do-wcip: "Przychodzi mama Jasia do biura pośrednictwa pracy, żeby załatwić synowi jakieś zajęcie. I mówi: "Proszę pani, nie znalazłaby się dla Jasia jakaś praca?” Pani z biura pyta: "A co Jasio potrafi?” "No, murować umie, podstawówkę skończył”, wylicza mama Jasia. Pojawia się odpowiedź: "To mamy dla niego posadę murarza, 4 tysiące złotych na rękę”. Na co mama Jasia wzdryga się: "Toć przecież Jasio cały czas będzie chodził pijany, jeśli tyle pieniędzy zarobi. A za mniej czegoś nie ma?”, pyta. "To może pomocnik murarza, 3 tysiące złotych na rękę”. Na co mama Jasia znowu odpowiada: "Przecież mój syn wciąż będzie pił i pił. A nie ma jakiegoś zajęcia za 600-700 złotych?”, dopytuje. Na co pani z biura pośrednictwa odpowiada: "Owszem, ale Jasio musiałby skończyć studia”. I chociaż wydaje się, że czasy, kiedy student świeżo po obronie dyplomu miał problem ze znalezieniem pracy w zawodzie, już dawno minęły, to okazuje się, że nie do końca jest to prawda. Dlaczego? Ponieważ ostatnie cztery lata w polskiej gospodarce diametralnie zmieniły sytuację studentów i absolwentów na rynku pracy.

Jest super?
Duży spadek bezrobocia, świetne wyniki finansowe firm, miliardy euro ulokowane w kraju przez inwestorów, decyzja o współorganizowaniu Euro 2012, niż demograficzny, centra rozwojowe i ośrodki badawcze wielkich firm, świetna koniunktura gospodarcza - podobnych czynników każdy ekonomista może wymienić jeszcze wiele. I na pierwszy rzut oka tak pozytywne doniesienia powinny cieszyć i napawać optymizmem wszystkich poszukujących pracy, a przede wszystkim studentów. Szczególnie że skutki zmian już widać, głównie w zwiększającej się liczbie ofert pracy, które pojawiają się na rynku. Każdego miesiąca ukazuje się kilka tysięcy nowych ogłoszeń, w których firmy poszukują absolwentów praktycznie każdej specjalności. Na dodatek w ubiegłym roku głośno było o wielkich inwestycjach zagranicznych korporacji, takich jak Google, Siemens lub Dell, które w dużej mierze skierowane były do studentów lub absolwentów. Co więcej, również rodzime firmy w po- rozumieniu z uczelniami tworzą specjalne strefy, w których rozwijane są lub niedługo będą nowoczesne technologie. Przykładem może być chociażby Dolina Lotnicza, gdzie skupiły się firmy awiacyjne, powołanie do życia klastra filmowego w Łodzi, gdzie mają powstawać wielkie produkcje, lub Autostrada Firm Nowych Technologii, która ma być polskim odpowiednikiem amerykańskiej Doliny Krzemowej.

Zmiany, zmiany, zmiany
Wydawałoby się więc, że studenci powinni patrzeć w przyszłość z optymizmem i spodziewać się wysypu ofert pracy, w których będą przebierać i wybierać. Czy rzeczywiście jest tak różowo? Niestety, nie do końca. - Zmiany w gospodarce, które nastąpiły w ciągu ostatnich lat, odwróciły dotychczasową sytuację na rynku pracy. W niektórych branżach pojawiły się og- romne braki kadrowe, przez co wielu studentów rzeczywiście może przebierać w ofertach. Jednak z drugiej strony w pewnych dziedzinach wciąż występuje nadprodukcja specjalistów z dyplomem wyższej uczelni. Przykładowo polonistów, pedagogów, historyków, archeologów lub politologów - mówi dr Dominik Antonowicz, socjolog z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. - Rynek pracy cały czas się zmienia. Jeszcze kilka lat temu mało kto przewidywał tak dynamiczny rozwój telefonii komórkowej, Internetu lub offshoringu, czyli zlecania wykonywania określonych usług lub całych procesów biznesowych innym firmom. Zmiany, które dokonały się na rynku pracy, spowodowały, że zakres obowiązków wielu pracowników już się istotnie zmienił, a przed nami są kolejne zmiany - mówi dr Wiktor Wojciechowski, ekonomista z Fundacji Forum Obywatelskiego Rozwoju. Oczywiście ktoś może stwierdzić, że przy tak dużej dynamice zmian nierealne jest prognozowanie popytu na pracę. Nic bardziej mylnego. - Analiza światowych megatrendów pozwala określić tendencje zmian w naszym kraju. Mimo wszystkich różnic dzielących nas od krajów wyżej rozwiniętych pewne jest, że obserwowane tam trendy będą silnie oddziaływać na sytuację w Polsce - wyjaśnia prof. Andrzej Karpiński, sekretarz naukowy Komitetu Prognoz "Polska 2000 Plus” Polskiej Akademii Nauk, autor książki "Przyszłość rynku pracy w Polsce”. Według niego pewne jest np. to, że w ciągu najbliższej dekady co trzeci pracujący Polak będzie musiał zmienić pracę albo nawet zawód. Dlaczego? - Ponieważ co trzecie nowe miejsce pracy powstanie w specjalnościach, których dzisiaj nie jesteśmy nawet w stanie nazwać ani dokładnie scharakteryzować - tłumaczy prof. Karpiński.

Więcej w lutowym "?dlaczego"

Praktyki i staże

2008-01-29T13:43:00.001-08:00

Istnieje pewna różnica między tymi pojęciami. Staż kojarzy się ze zwieńczeniem procesu nauki i bezpośrednim przygotowaniem do podjęcia pracy. Natomiast praktyka jest niejako uzupełnieniem edukacji. Dzisiaj na rynku pracy te pojęcia używane są w zasadzie wymiennie. Wszak i tu i tu chodzi o to samo – zdobycie doświadczenia zawodowego przez osoby, które go wcale nie posiadają.

Staż dla bezrobotnej młodzieży

Szczególny rodzaj stażu. Instrument publicznego planu przeciwdziałania bezrobocia wśród młodzieży. Zarejestrowani w powiatowym urzędzie pracy (PUP) bezrobotni młodzi ludzie do 25 roku życia (lub bezrobotni absolwenci studiów wyższych do 27 roku życia) mogą zostać skierowani przez urząd na staż trwający od 3 do 12 miesięcy. W czasie stażu wszelkie koszty wszelkie koszty ponosi PUP – on wypłaca stażyście stypendium (504,20 zł brutto), pokrywa ZUS. Za każdy miesiąc stażu stażyście przysługują dwa odpłatne dni wolnego.

Rodzaje praktyk

1. Obowiązkowe:

Praktyki organizuje uczelnia, podpisując porozumienia z odpowiednimi pracodawcami, w których określa czas i zakres praktyki, następnie zaś kieruje na nie swoich studentów. Ta forma w zdecydowany sposób upraszcza drogę do odbycia praktyki. Lecz z drugiej strony, przy takiej formie organizacji, dość często okazuje się, że pracodawca tak naprawdę niepotrzebuje stażysty w tym czasie, w tym miejscu, potrzebuje zupełnie innego praktykanta. Takie praktyki są więc meczące dla obu stron i niekiedy okazuje się, że zaświadczenie o odbyciu praktyk można uzyskać bez przychodzenia do pracy. Dlatego dziś często uczelnie rezygnują z tego typu praktyk – np. SGH zastąpiła praktyki obowiązkowe, praktykami dobrowolnymi za które student może otrzymać dodatkowe punkty w indeksie.

2. Dobrowolne:

Wszystko załatwia sam student! Znajduje wymarzone miejsce praktyk i próbuje je zdobyć. Takie praktyki są najbardziej wartościowe dal obu stron: ty sam wybierasz firmę i jej dział a ona decyduje czy osoba z twoimi umiejętnościami i wiedzą może być jej przydatna, dlatego rzadko dochodzi do przykrych nieporozumień.

3. Wakacyjne lub całoroczne:

W okresie urlopowym wiele firm potrzebuje dodatkowych „rąk do pracy”. I właśnie wtedy najłatwiej wystarać się o staż. Student jest więc w tym wypadku zastępca mającym zapewnić sprawne działanie danego działu pomimo urlopów. Natomiast niektóre firmy wpisują stażystów i praktykantów w swoją filozofię funkcjonowania – są oni potrzebni przez cały rok na różnych stanowiskach i w różnych działach.

4. Zagraniczne:

Bardzo cenne praktyki, które dają dodatkowe umiejętności językowe i wiedzę na temat funkcjonowania biznesu w innych krajach. Pracodawcy bardzo cenią taki rodzaj stażów. Przykładowe strony internetowe, gdzie możesz znaleźć informacje o zagranicznych praktykach:

www.ifmsa.globalink.org

www.socrates.org.pl

www.bkkk-cofund.org.pl

Ważne sprawy

1. Zarobki:

Większość praktyk i stażów ma formę bezpłatną, wartością jaką zyskujesz jest bezcenne doświadczenie. Niektóre firmy starają się docenić stażystę i wypłacić mu pod koniec okresu praktyki jakąś finansową premię. Niezwykle rzadko pracodawcy podpisują z praktykantami umowy, w których gwarantują im określone zarobki.

2. Ubezpieczenie:

W przypadku praktyk obowiązkowych ubezpieczenie wypadkowe reguluje za studenta jego uczelnia, w pozostałych przypadkach to zwykle stażysta musi zatroszczyć się o uregulowanie tej sprawy.

3. Umowy:

W przypadku stażów i praktyk płatnych firma musi podpisać z Tobą umowę. Cywilną – umowa zlecenie lub o dzieło (wysokość zarobków jest dowolna), albo umowę o pracę na czas stażu (niezwykła rzadkość) i w tym wypadku masz prawo do pensji minimalnej – 849 zł brutto, jak również do adekwatnego urlopu a czas praktyk wpisuje ci się do stażu pracy.

4. Referencje:

Bardzo ważne! To dowód, że odbyłeś praktykę i zapis tego czego się tam nauczyłeś. Nie warto zostawiać tej sprawy na ostatni dzień stażu. Załatw to wcześniej, wtedy na pewno nie będą one pisane przez kogoś „na kolanie”.

http://www.pracaikariera.pl/serwis.php?s=26&pok=456

Work a może Travel?

2008-01-29T13:41:00.000-08:00

Studenckie wakacje zagranicą

Stany Zjednoczone to zwykle dwa skojarzenia: jedno - wielkie możliwości, pieniądze, kariera od pucybuta do milionera lub drugie - dzika nieokiełznana przyroda i nieogarnione przestrzenie.

Te dwa oblicza Ameryki są pożywką masowej wyobraźni. Co roku tysiące studentów z najodleglejszych zakątków świata (najwięcej z Polski - co roku ponad 20 tys.), przybywa do USA, by w ramach różnych programów wymiany typu Work& Travel, na własnej skórze przekonać się czy wciąż można tam realizować marzenia Kolumba - bogactwo i wolność. Większość z nich odpowiada zgodnie - nadal warto podejmować wyzwania Nowego Świata.

Money, money, money
Każdy z wyjeżdżających musi myśleć o finansach. Musi - wszak koszty uczestnictwa to niebagatelna inwestycja na długo przed pierwszą wypłatą w dolarach. Każdy przelicza, kiedy "będzie na czysto", kiedy będzie miał pewność, że zwróciły się wydane jeszcze w kraju pieniądze. Jednak dla wielu przygoda z amerykańskim snem o dolarowej potędze nie kończy się do dnia powrotnego lotu przez ocean. Niektórzy te marzenia przywożą do kraju - snując się po ulicach Warszawy, salach wykładowych łódzkich uczelni, pubach Krakowa, wciąż planują jak zorganizują swój wyjazd za rok by zwiększyć zyski. Można się z tego śmiać, ale nie można przejść obojętnie nad faktem, że praca w Stanach się opłaca� szczególnie studentom. Jak to w życiu - coś za coś - żeby naprawdę zarobić trzeba wykorzystać cały czteromiesięczny pobyt wyłącznie na pracę lub już na starcie znaleźć sobie dodatkowe zajęcie. Pracując "na dwa etaty" i traktując drugi element programu - travel z przymrużeniem oka, można wg jednego z uczestników przywieźć 5-6 tys. $ i więcej. To są poważne pieniądze.
Okey. A co z tymi, którzy niekoniecznie chcą zarywać nocki by zapełnić portfele i skarpety zielonymi? Nawet przy wyjątkowo obecnie słabym kursie dolara, także oni mają szansę zarobić i dość dokładnie poznać turystyczne atrakcje przynajmniej tego stanu, do którego rzuci ich los lub własne zabiegi. Warunki są dwa: wyjazd trzeba zaplanować tak, aby pracować pełne 4 miesiące oraz należy znaleźć pracę za ok. 8$/h (tyle wynosiła w tamtym roku średnia stawka uczestnika programu W&T, przy płacy minimalnej 5,5 $/h). Spełniając te założenia można przywieźć ok. 2 tys. zielonych, nawet realizując większe wycieczki po okolicznych stanach.

Pieniądze to nie wszystko
Nie każdy wszak marzy o mitycznych dolarach. Wielu uczestników programu W&T realizuje cele odmienne od finansowych. I dobrze, wszak w "postudenckim" życiu będą mieli jeszcze wiele ciężkiej pracy, bilansów, dopinania różnych budżetów itp. Dla tych, którzy nie stawiają na pierwszym miejscu zarobku, wszelkie programy "pracy za granicą" przynoszą inne, niebagatelne zyski.

Język
To bez wątpienia jeden z istotniejszych argumentów. Wiadomo, że kontakt z żywym językiem, konieczność używania go przy załatwianiu podstawowych, codziennych spraw, daje o wiele lepszy efekt niż setki godzin lekcji. Ta nauka w praktyce daje komunikacyjne obycie, pewność siebie - to wartości nie do przecenienia.

Doświadczenie
I to dwojakiego rodzaju. Po pierwsze "doświadczenie życiowe". Wyjazd za ocean to test odpowiedzialności i zaradności. Mama będzie daleko a i telefon do polskiego organizatora wyjazdu niewiele może ułatwić. Zwykła szkoła życia - trzeba radzić sobie samemu. Warto też wspomnieć o doświadczeniu prawdziwego amerykańskiego życia. Dla większości może to być jedyna okazja, aby zobaczyć i pomieszkać choć kilka miesięcy w Ameryce, zarabiać pieniądze, poznać prawdziwe amerykańskie życie płacąc rachunki, chodząc na pocztę czy nawet kupując samochód - mówi Michał Glijer z firmy Youth Exchange Center. - Nie należy zapominać, że główna idea każdego programu wymiany studenckiej to poznanie kraju przeznaczenia i jego społeczeństwa.
Po drugie, każdy wyjazd do zagranicznej pracy daje doświadczenie zawodowe bardzo cenione przez krajowych pracodawców. Studenci nabierają doświadczeń, których nie zdobędą w Polsce, ani nawet gdzie indziej w Europie. Obserwują amerykańską kulturę pracy, na której się przecież wzorujemy. Praca w USA to znak dla polskiego pracodawcy, że osoba jest zaradna, nie boi się nowych wyzwań i posiada komunikacyjną znajomość współczesnej łaciny biznesu - języka angielskiego.

&travel
O tym z pewnością nie wolno zapomnieć. To są w końcu wakacje! Olbrzymie przestrzenie nie muszą być ograniczeniem - za garść dolarów można wypożyczyć wóz, za niewiele więcej kupić "coś" co powiezie nas po amerykańskich szosach. Osoby, które wyjeżdżały 8-9 lat temu na W&T, za główny cel stawiały sobie nietypowe spędzenie wakacji, podróże po USA i dobrą zabawę w międzynarodowym środowisku - mówi jeden z weteranów. - Dziś większość myśli o zarobku. Twierdzę jednak, że nie jest tak do końca. Czy do wyobraźni każdego z nas nie przemawiają takie obrazy jak Wielki Kanion, Park Yellowstone, Hollywood czy wielkie prerie? Także dziś, ba może nawet w dobie słabego dolara tym częściej, programy W&T przyciągają tych, którzy nie pokonują oceanu tylko "za chlebem". Jak stwierdził jeden z organizatorów wyjazdów W&T - Sam osobiście nie spotkałem osoby, która będąc na programie, wykorzystała cały grace period of time (dodatkowe 30dni przeznaczone w myśl założeń programu na podróże - przyp. aut.) wyłącznie na nielegalną pracę.

Stany Zjednoczone to państwo, które ciągle stawia wyzwania odkrywcom. Jest też krajem, który po prostu trzeba samemu zobaczyć, aby przekonać się czy prawdą jest to wszystko co o niej mówią. A mówią przecież bez przerwy. Więc nawet jeśli na myśl o samodzielnym wyjeździe za ocean nachodzą Cię same wątpliwości, pamiętaj, że wszystkie marzenia mają swoją cenę. Najlepszym dowodem na to, że Work&Travel jest doświadczeniem wartościowym są tłumy studentów, które po raz kolejny chcą wybrać się w wakacyjną podróż. Być może warto zdecydować się na chwile zwątpienia, zmęczenia i niepewności w zamian za piękne widoki i za to, że przed końcem pobytu powiemy sobie w duchu: przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem.

http://www.pracaikariera.pl/serwis.php?s=26&pok=464

Jak studiować, żeby znaleźć ciekawą pracę

2008-01-02T12:04:00.000-08:00

Trzymasz w ręku indeks wymarzonej uczelni. Jego zdobycie kosztowało Cię wiele wysiłku i dało wiele satysfakcji. Otwiera się przed Tobą całkiem nowy rozdział twojego życia, który zadecyduje o twojej przyszłości. To dobry moment, żeby zastanowić się jak efektywnie wykorzystać studencki czas.

Kiedy wyjeżdżałem na studia towarzyszyły mi mieszane uczucia. Z jednej strony obawa jak wszystko się ułoży, z drugiej niesamowita radość i przeświadczenie, że nic nie będzie mnie teraz w stanie powstrzymać przed osiągnięciem tego, czego chcę.

Wtedy i teraz jednym z najważniejszych pytań, które zadają sobie studenci jest „Co będzie po studiach? Kim będę? Czy będę robił coś sensownego?”. Jeżeli należysz do osób, które zadają sobie te pytania to przeczytaj poniższe rady, jak studiować, żeby zwiększyć swoje szanse na znaleźnie ciekawej pracy.

1. Weź na siebie odpowiedzialność za swój sukces.
Zaakceptuj fakt, że największą odpowiedzialność za swój sukces ponosisz Ty. Zdecyduj, które przedmioty są dla Ciebie ważne i na nich się koncentruj, bo tych właśnie chcesz się nauczyć. One pomogą Ci w przyszłości zdobyć interesujące zajęcie. Zastanów się, jaka wiedza nie straci na wartości w ciągu pięciu lat i tutaj walcz o najlepszych wykładowców. Takimi przedmiotami są na pewno języki, one powinny znaleźć się na szczycie twojej listy. Wykładowcy będą lepsi i gorsi, ale niezależne od nich to Ty decydujesz czego się nauczysz. Od lepszych ucz się jak najwięcej, gorszych ignoruj i znajdź inny sposób, żeby się nauczyć tego, co dla Ciebie ważne.

2. Określ co chcesz osiągnąć dzięki studiom
Nie jest to proste ćwiczenie, nawet dla osób, które już studia skończyły :), ale zapewniam, że bardzo Ci pomoże. Wiedza, kim chcesz być ułatwia dokonanie wielu wyborów. Nie musisz opisywać siebie za kilka lat w wielkich szczegółach. Skoncentruj się na typie pracy, którą chcesz wykonywać a nie konkretnej profesji. Nie pisz, że chcesz mieć fajną pracę, ale np. chcę podróżować, pracować za granicą, zajmować się nauczaniem i pracą badawczą, prowadzić własną firmę. Napisz to w czasie teraźniejszym i powieś sobie w widocznym miejscu. Z czasem, gdy dowiesz się więcej twoja wizja stanie się wyrazistsza.

3. Wybierz 1-3 rzeczy, w których będziesz najlepszy/a
Nie można być najlepszym we wszystkim. Zamiast próbować osiągnąć niemożliwe wybierz sobie od 1 do 3 przedmiotów/umiejętności, w których będziesz gwiazdą. Na początku to trudne, ale im szybciej zdecydujesz tym szybciej zaczniesz budować swoją przewagę. To będą twoje atuty w przyszłości. Najlepiej gdyby były powiązane z tym, co chcesz robić w przyszłości. To, w czym jesteś niepokonany/a buduje twój wizerunek i kapitał na przyszłość. Jak zdecydować, które powinny być najważniejsze? To takie, które pomagają Ci osiągnąć cel z pkt 2.

4. Stawiaj na wiedzę praktycznąTeoria jest potrzebna, ale książkę można sobie zawsze przeczytać później. Jeżeli możesz to wybieraj przedmioty, które stawiają na rzeczywiste projekty, robienie analiz, pisanie oprogramowania, robienie badań itp. Zadawaj sobie pytanie, do czego wiedza z danego przedmiotu może być przydatna w praktyce. Korzystaj z konferencji branżowych i konkursów dla studentów. Dzięki temu nabierzesz doświadczenia i jednocześnie uzyskasz dostęp do wiedzy i kontaktów w najważniejszych dla Ciebie obszarach. Oczywiście najważniejsze powinny być te, które wybrałeś/aś w pkt 3.

5. Pracuj mądrze, a nie ciężko
Korzystaj z wiedzy zgromadzonej przez poprzednie generacje. Starsi studenci wiedzą jak zdać egzaminy przy optymalnym wysiłku. Użyj tej wiedzy. Większość uczelni niestety nie promuje systematycznej pracy. Są przedmioty, przy których tylko systematyczna nauka daje wyniki, np. języki. Systematycznie też pracuj nad wybranymi przez Ciebie w pkt. 3 przedmiotami. Co do pozostałych nie miej wyrzutów sumienia pozostawiając ich wykucie w czasie sesji. Uważaj tylko, żeby nie traktować tak wszystkich przedmiotów, bo w pracy promowana jest już systematyczność, a nie zakuwanie w 2 tygodnie.

6. Bądź aktywny/a
Sama nauka i dobre oceny nie wystarczą do zdobycia naprawdę ciekawej pracy. Do tego potrzebne są umiejętności, które można zdobyć tylko w praktyce: praca w grupie, przewodzenie, samodyscyplina. Najlepszym miejscem do tego są organizacje studenckie, fundacje czy firmy, które oferują interesujące praktyki. Znajdź organizację, która Ci odpowiada. Zorientuj się jak prężnie działa, czego możesz się nauczyć, co możesz zaoferować od siebie i zacznij działać. Jest to dodatkowe obciążenie i czasem odbywa się kosztem zajęć ale patrz pkt 5.

O pamiętaniu o imprezach nie muszę wspominać, bo po zastosowaniu powyższych sześciu punktów będzie to uczciwie zapracowana rozrywka ;). Powodzenia w studiowaniu.

----------

Ten artykuł pochodzi z serwisu Artykularnia.pl - źródła darmowych artykułów do przedruku!

Poradnik o pracy sezonowej zimą

2007-12-29T06:45:00.000-08:00

Nie masz pracy, pieniędzy lub planów na zimę? Jedź do pracy sezonowej. Zimą? Oczywiście!

Pokojówki, kelnerki, barmani, sprzątaczki, portierzy - to towar deficytowy nie tylko w wakacje. Ofert pracy dla pracowników sezonowych nie brakuje także zimą.

• Gdzie do pracy zimą? W góry! Tam, gdzie wraz z pierwszym śniegiem pojawiają się tabuny turystów. Do austriackich gasthofów, francuskich hoteli, włoskich pensjonatów...

• Kiedy do pracy sezonowej? Sezon zaczyna się pod koniec listopada i trwa do końca kwietnia, a nawet początku maja. Pracy najlepiej jednak szukać z dużym wyprzedzeniem. Teraz już trwa rekrutacja na sezon 2005/06. W tym roku masz jeszcze szansę załapać się na szczyty sezonu, czyli okresy, kiedy ośrodki narciarskie przeżywają najazd turystów. W okresie między świętami a Nowym Rokiem, w lutym i podczas świąt wielkanocnych - w tym czasie potrzeba zwykle dwa razy więcej personelu i ośrodki rekrutują go na potęgę.

• Jakie oferty pracy? Wszystkie zawody związane z branżą gastronomiczno-hotelarsko-turystyczną. I to od najniższego do najwyższego szczebla. W tym: menedżerowie, księgowi, kelnerzy, pokojówki, kucharze, sprzątaczki, wykwalifikowane opiekunki do dzieci, instruktorzy narciarstwa i snowboardu etc.

• Jak szukać pracy sezonowej zimą? Najlepiej za pomocą internetu. Swoje strony ma większość dużych ośrodków narciarskich - tam znajdziesz oferty pracy i dla instruktorów narciarstwa, i sprzątaczek w okolicznych hotelach. Na stronach znajdują się także formularze, które trzeba uzupełnić, by starać się o pracę. Zwykle wymagane jest także zdjęcie, czasem pojawiają się inne, mniej oczywiste wymagania, np. menu osobiście przygotowane przez przyszłego kucharza.

• Wymagania. Oczywiście język - o tym poniżej. Warunkiem koniecznym jest paszport obywatela UE, a więc to pierwszy sezon, w którym i my, Polacy, możemy pracować i zażywać alpejskiego (i nie tylko!) powietrza. Szansę na pracę mają osoby pełnoletnie (od kierowców wymaga się zwykle skończonych 23 lat), chętne do ciężkiej pracy i zadowolone z życia. Niestety, to nie tylko dodatkowe wymaganie, ale podstawa! Uzupełniając aplikację, koniecznie pisz o „bubbly, enthusiastic personality and good sense of humour" (żywiołowa osobowość i duże poczucie humoru). Najlepiej we wszystkich wymaganych językach.

• Język. Bez dwóch zdań lepiej komunikować się w języku kraju, gdzie mamy pracować. Do wyboru mamy francuski, niemiecki, włoski, bo w krajach alpejskich najlepiej szukać pracy zimą. W Niemczech i we Włoszech wystarcza często znajomość angielskiego. Na niewiele zda się znajomość angielskiego we Francji - Francuzi uparcie nie uznają angielskiego za język, którym komunikuje się większość narodów. Uwaga! Atutem może być także znajomość polskiego, szczególnie w miejscach, gdzie często goszczą Polacy. Oczywiście musi to być drugi język, bo po co komu pracownik, którego rozumieją goście, ale szef nie może się z nim dogadać?

• Co w zamian? Praca ok. 45 godzin tygodniowo, dwa dni wolnego, zakwaterowanie w dwuosobowym pokoju. Pracodawcy zapewniają także wyżywienie, często skipass i sprzęt narciarski dla tych, którzy po pracy chcą poużywać stoków.

Gdzie do pracy sezonowej:

Niemcy

Ile można zarobić? 4-6 euro za godzinę, z napiwkami spokojnie można zarobić 2 tys. euro miesięcznie.

Procedura. W ramach pracy sezonowej w Niemczech można pracować maksymalnie trzy miesiące w roku kalendarzowym. Załatwianie wszelkich formalności zabiera 2-3 miesiące. Niemiecki pracodawca zgłasza chęć zatrudnienia pracowników sezonowych do urzędu pracy (Zentralstelle für Arbeitvermittlung - ZAV). Stamtąd oferty trafiają przez polski MGiP do wojewódzkich urzędów pracy - i to bez względu na to, czy jest to oferta skierowana do wszystkich, czy do konkretnej osoby. Pracownicy sezonowi nie muszą się starać o zgodę na pobyt. Gdy zamierzają pracować dłużej niż miesiąc, muszą zgłosić pobyt we właściwym urzędzie ds. cudzoziemców (wskaże ci go pracodawca).

Przydatne strony internetowe

www.arbeitsamt.de/zav - strona z ofertami pracy, które trafiły do ZAV;

www.worldwidejobs.de - niemiecki serwis dla poszukujących pracy;

www.33max.de - namiary na witryny niemieckich pośredników;

suche.web.de - serwis z ofertami pracy.

Austria

Stawki i procedury bardzo podobne do tych niemieckich.

Przydatne strony internetowe

www.ams.or.at/neu - serwis dla osób szukających pracy w całej Austrii;

www.lannet.at/ams - oferty pracy z Tyrolu;

www.jobcenter.at - strona dużej austriackiej agencji pośrednictwa pracy.

Francja

Ile można zarobić? Minimalna stawka wynosi 7,19 euro za godzinę lub 1090,48 euro miesięcznie.

Procedura. Pracodawca, który chce zatrudnić pracownika sezonowego, zgłasza to do DDTEFP (urzędu zajmującego się zatrudnieniem). Umowy mogą dotyczyć konkretnych osób albo całych grup pracowników (oferty imienne i otwarte).

Przydatne strony internetowe

www.anpe.fr - strona Krajowej Agencji Zatrudnienia z informacjami o wolnych miejscach pracy w całym kraju;

www.emploi.org - strona z ofertami pracy oraz z adresami pośredników;

www.emploi-saisonnier.com - oferty dla pracowników sezonowych - po francusku.

Włochy

Procedura. Zgodę na pracę można dostać jedynie w ramach kontyngentu, w 2004 r. ustalono go na 20 tys. osób z Europy Środkowej i Wschodniej. O pozwolenie na pracę musi wystąpić pracodawca. W Direzione Provinciale del Lavoro przedstawia umowę o pracę zawartą z nowym pracownikiem. Dopiero wtedy może starać się o zezwolenie i kartę pobytu dla pracownika. Oba dokumenty są niezbędne.

Przydatne strony internetowe

www.centrointerinale.com - oferty pracy czasowej;

www.humanresources.it - oferty pracy, także czasowej i sezonowej.

Anglojęzyczne strony z ofertami pracy:

www.jobs-in-the-alps.com - oferty pracy głównie dla studentów, którzy chcą dorobić zimą;

www.equity.co.uk/employment - anglojęzyczna strona z ofertami pracy w ośrodkach narciarskich całej Europy;

www.skibeat.co.uk - oferty pracy we francuskich Alpach;

www.descent.co.uk - praca w ośrodkach narciarskich we Francji i Szwajcarii;

www.skiconnection.co.uk - portal z ofertami pracy w europejskich ośrodkach narciarskich oraz wirtualny pośredniak, gdzie można złożyć swoją aplikację;

www.skistaff.co.uk - praca u angielskich operatorów prowadzących działalność w ośrodkach narciarskich;

www.skitotal.com - praca w ośrodkach w Austrii, Szwajcarii, we Francji;

www.ski-jobs.com - praca w ośrodkach narciarskich na całym świecie.

http://praca.gazeta.pl/gazetapraca/1,67738,2489947.html

Pracodawcy płacą coraz więcej

2007-12-13T07:30:00.001-08:00

Pensje dla pracowników niemal wszystkich branż będą szybko rosły - pisze "Puls Biznesu". To dobra wiadomość, jednak, jak zaznacza gazeta, nie dla wszystkich.

Podwyżki są bowiem niemałym problemem dla szefów firm. W ciągu ostatnich 10 miesięcy tego roku płace w sektorze przedsiębiorstw wzrosły średnio o prawie o 10 procent w porównaniu z takim samym okresem roku 2006.

Cytowani przez "Puls Biznesu" eksperci przewidują, że w związku z ciągłym zmniejszaniem się podaży siły roboczej tendencja ta w przyszłym roku się utrzyma i czekają nas podwyżki. Jednak pracodawcy obawiają się, że to może spowodować raptowny wzrost inflacji, a co za tym idzie, zduszenie gospodarki. Dlatego apelują do rządu o możliwie jak największe cięcia pozapłacowych kosztów płacy i podatków.

Praca w święta

2007-12-02T05:35:00.000-08:00

Okres świąteczny kojarzy nam się w większości z chwilami spędzanymi wśród najbliższych, kolacją wigilijną, prezentami pod choinką, objadaniem się świątecznymi smakołykami oraz... kilkoma dniami przerwy od pracy.

Nie wszyscy z nas jednak postrzegają ten czas jako okazję do odpoczynku i ucieczki od zabiegania w życiu codziennym. Istnieje przecież szereg różnych profesji, które nie pozwalają na wstrzymanie pracy ze względu na świąteczne okoliczności.

Również w przypadku pracy zmianowej, można być narażonym na ryzyko spędzenia świąt w pracy. Jeśli nie znajdzie się nikt chętny, by nas zastąpić na zmianie - zamiast góry prezentów czekać nas może konfrontacja z górą obowiązków. Tym bardziej, jeśli intensywność tych obowiązków nie zmaleje w okresie świątecznym - co także jest specyficzne dla niektórych zawodów.

Istnieją i takie miejsca pracy, gdzie największy ruch i ilość transakcji przypada właśnie w święta. Centra handlowe, sklepy całodobowe i pozostałe punkty usługowe, które umożliwiają nam załatwienie wszystkiego, co najpotrzebniejsze przed świętami i jako jedyne są czynne w ich trakcie - w tych dniach przeżywają istne oblężenie.

Jaka praca się opłaca?

2007-11-23T14:41:00.000-08:00

Umowy trzeba czytać. Zawsze uważnie i zawsze przed ich podpisaniem.

Zlecenie, dzieło, a może praca?

Bardzo często umowy-zlecenia i o dzieło zawierają elementy umowy o pracę. Trzeba o tym pamiętać z kilku powodów. W przypadku bankructwa firmy roszczenia pracowników są zaspokajane zaraz po skarbie państwa. Oznacza to, że jeśli student miał podpisaną umowę-zlecenie, która zawiera elementy umowy o pracę i zostanie za taką uznana, to może domagać się wypłacenia zaległych należności. Również w sytuacji gdy firma boryka się z problemami finansowymi i z tego powodu obniża pracownikom pensje, student może zgłosić się po pomoc do prawników. Jeśli okaże się, że podpisana przez niego umowa o dzieło lub umowa-zlecenie spełnia warunki umowy o pracę, może domagać się odszkodowania od pracodawcy.

Umowa o dzieło

W prawie nazywana jest umową rezultatu - oznacza to, że dla pracodawcy liczy się efekt. W przypadku studenta architektury, który chce pracować w biurze projektów, umowa o dzieło może dotyczyć dostarczenia trzech projektów w ciągu miesiąca. Wraz z dostarczeniem dzieła umowa wygasa. I jeśli biuro projektowe będzie zainteresowane dalszą współpracą ze studentem - powinno podpisać nową umowę.

Umowa-zlecenie

Podpisywana jest zwykle na określony czas. Od pracownika wymagane jest wykonywanie konkretnych czynności, co w prawie nazywane jest starannym wykonaniem. Warto jednak umowy czytać dokładnie i nie podpisywać zbyt pochopnie. Przykładowo, jeśli student zamierza pracować jako kelner, jego podstawowym obowiązkiem będzie obsługa klientów. Jednak podpisując umowę, powinien zwrócić uwagę na to, czy zakres jego obowiązków nie będzie większy (np. sprzątanie stolików czy toalet).

Zlecenie a dzieło

Każda z tych umów ma swoje plusy i minusy. Niewątpliwym plusem umowy-zlecenia jest to, że wykonawca nie ponosi odpowiedzialności za efekt. Przykładowo, student zatrudniony przez firmę naprawiającą sprzęt AGD ma za zadanie naprawiać dostarczone urządzenie. Jeśli urządzenie zepsuje się następnego dnia, nie wchodzi to w zakres umowy. Z kolei w umowie o dzieło nasz student będzie zobowiązany naprawić powierzony mu sprzęt.

Inaczej jest z umową o stworzenie utworu, która wiąże się z prawami autorskimi. Zwykle w umowie znajdują się klauzule dotyczące plagiatów bądź też szerzej pojętych praw osób trzecich. Nasz twórca programu komputerowego, podpisując się pod taką umową, gwarantuje, że jest to jego własny pomysł i nikomu go nie ukradł. Jeśli jednak znajdzie się osoba twierdząca, że popełniony został plagiat, to student, czyli wykonawca dzieła, pociągany jest do odpowiedzialności.

Prawa autorskie

Prawa autorskie nierozerwalnie wiążą się z umową o dzieło. Zdolny student, który napisał program komputerowy i chciałby go sprzedać dużemu koncernowi, powinien uważnie przeczytać umowę. Jeśli zgodzi się na przeniesienie praw autorskich na koncern, będzie to oznaczać, że nie będzie mógł rościć żadnych praw (w tym finansowych) do stworzonego przez siebie programu. Może jednak negocjować warunki i np. przenieść prawa na konkretną liczbę programów. Przykładowo, koncern może sprzedać ich 100 bez wypłacania studentowi pieniędzy. Jednak już od egzemplarza 101 firma będzie zobowiązana płacić twórcy programu określoną w umowie kwotę.

Umowa o pracę

Powinna określać rodzaj pracy, a także jej wymiar czasowy (czy będziemy pracować osiem, czy np. sześć godzin) oraz miejsce wykonywania. Ponadto w umowie o pracę muszą znaleźć się informacje dotyczące wynagrodzenia i obowiązków pracownika. Dodatkowo może określać możliwości awansu, tudzież warunki zwolnienia. Umowę o pracę można zawrzeć na czas określony (np. dwa lata), okres próbny, zastępstwo lub czas nieokreślony. Firma, z którą zawiera się umowę o pracę, oprócz wynagrodzenia płaci także składki ubezpieczeniowe.

Opłacalność

Patrząc z perspektywy czysto finansowej, korzystniej jest podpisać umowę o dzieło, gdyż koszty uzyskania przychodu są większe i wynoszą 50 procent dochodu. Oznacza to, że zaliczka na podatek będzie liczona od połowy uzyskanych zarobków. W przypadku umowy-zlecenia koszty uzyskania przychodu są niższe. Jeśli wynoszą 20 procent, zaliczka na podatek zostanie zapłacona od 80 procent studenckiego dochodu.

Rozwiązanie

Umowę o dzieło można rozwiązać w przypadku niedotrzymania warunków umowy. Podobnie dzieje się w przypadku umowy-zlecenia. Warto pamiętać, że pracodawca powinien wypłacić zaległe wynagrodzenie. Jeśli chodzi o umowę o pracę, to jeśli jest zawarta na czas określony, wraz z upływem tego czasu zostaje rozwiązana automatycznie. Z kolei przy umowie na czas nieokreślony konieczne jest ustalenie okresu wypowiedzenia. W tym wypadku istnieją trzy możliwości:

jeśli pracuje się mniej niż sześć miesięcy, okres wynosi dwa tygodnie,
przy stażu pracy dłuższym niż sześć miesięcy okres wypowiedzenia wzrasta do jednego miesiąca,
pracownik zatrudniony w firmie od co najmniej trzech lat może liczyć na trzymiesięczny okres wypowiedzenia.

Warto zaznaczyć, że przy rozwiązaniu umowy o pracę na czas nieokreślony pracodawca musi podać powód zwolnienia. Niekiedy może to być niekorzystne dla pracownika i utrudnić mu znalezienie kolejnego zajęcia (jeśli np. notorycznie się spóźniał). Dlatego preferowane jest rozwiązanie umowy za porozumieniem stron - nie podaje się wtedy przyczyny zwolnienia. Najostrzejszą formą jest tzw. zwolnienie dyscyplinarne, które nie obejmuje okresu wypowiedzenia. Stosowane jest w sytuacjach, gdy pracownik narusza zasady określone w umowie o pracę (np. przychodził do pracy pijany bądź popełnił przestępstwo).

Za pomoc dziękujemy Akademickiej Poradni Prawnej.

Ela Kowalska
źródło: http://www.studencka.pl/

Jaka praca jest najbardziej stresująca?

2007-11-23T14:40:00.000-08:00

Policjanci, listonosze i operatorzy urządzeń precyzyjnych są najbardziej zestresowanymi pracownikami.

Badaniom poddano ponad 2,5 tys. Polaków wykonujących 47 zawodów. Były to osoby zatrudnione przede wszystkim w przemyśle i służbach mundurowych. Nie było w tej grupie menedżerów, lekarzy ani dziennikarzy.

"Badania nad stresem w miejscu pracy są w Polsce nowością" - wyjaśnia kierowniczka Pracowni Stresu Zawodowego IMP w Łodzi dr Dorota Merecz-Kot.

Okazuje się, że ściganie przestępców z użyciem broni nie stresuje policjantów; najbardziej stresującą w swojej pracy uważają oni biurokrację, która wymusza na nich pisanie raportów i sprawozdań (fakt ten najbardziej zaskoczył analizujących wyniki badań naukowców).

Papierkowa robota równie mocno stresuje nauczycieli. Pedagodzy - jak wskazują badania - mają dodatkowo zszargane nerwy konfliktami w gronie nauczycielskim. Najmniej stresuje ich odpowiedzialność za uczniów.

Biorący udział w badaniu informatycy, księgowi i pracownicy poczty przyznali, że w ich przypadku stres związany jest z monotonią wykonywanej pracy. Poza tym listonoszy odczuwają lęk przed napadem i kradzieżą pieniędzy, które dostarczają adresatom.

Osoby obsługujące urządzenia precyzyjne nie są popędzane przez szefów, ale i tak pracują w permanentnym stresie, bo cały czas skupiają uwagę na wskazaniach maszyny. Prawie żadnych zawodowych stresów nie mają krawcy i kreślarze, a najmniej stresującym zajęciem okazała się praca w laboratorium.

(PAP)

Znaleźć pracę - Najważniejsza jest metoda!

2007-11-02T08:52:00.001-07:00

Nie masz pojęcia, jak znaleźć pracę w Anglii? A może zostałeś właśnie zwolniony? Nie załamuj rąk – zatrudnienie można znaleźć szybko, trzeba tylko wiedzieć, jak go szukać.

Wielu rodaków mieszkających na Wyspach wkłada sporo czasu i wysiłku w szukanie pracy, jednak nie wszyscy mogą pochwalić się dobrą posadą. I to nie dlatego, że pracy nie ma. Po prostu nie każdy wie, jak jej szukać. Jeśli jesteś hydraulikiem z komunikatywną znajomością języka angielskiego, krążenie od domu do domu i wymachiwanie swoim CV niekoniecznie przyniesie pożądany skutek. W przypadku, gdy chcesz pracować jako kelner, nic nie wskórasz, wysyłając przez internet nawet sto aplikacji dziennie. Wykwalifikowany specjalista od systemów komputerowych nie znajdzie zatrudnienia, zaglądając do firm w biurowcach. Jak więc szukać, aby znaleźć? Sposobów jest kilka. Wszystko zależy od tego, jakiego rodzaju pracą jesteś zainteresowany.

Jobcentre – dla wszystkich

Największą ilość ofert pracy w rozmaitych zawodach oferuje Jobcentre, czyli brytyjski urząd pracy. To punkt kontaktowy między pracodawcami poszukującymi pracowników i odwrotnie. Każdego dnia nowe oferty mogą znaleźć tu: sprzedawcy, pomocnicy biurowi, sprzątaczki, pomocnicy dentystyczni, recepcjoniści, kucharze, pomocnicy kuchenni, zmywacze naczyń, opiekunowie... czyli przedstawiciele praktycznie każdej profesji, wyłączając jednak wysoko wykwalifikowanych specjalistów.

Na miejscu warto korzystać z tzw. job pointów – stanowisk z monitorami z systemem dotykowym. Dzięki nim masz dostęp do najbardziej aktualnych ofert zatrudnienia w danym rejonie, a interesujące ogłoszenie możesz od razu wydrukować. Znajdziesz tu również informację, w jaki sposób aplikować na daną posadę. Podany jest także telefon do pracodawcy (można od razu bezpłatnie zadzwonić) i adres, pod który należy wysłać CV i list motywacyjny. Niektóre oferty wymagają kontaktu z Jobseeker Direct (tel. 0845 6060 234). To specjalny serwis Jobcentre dostępny dla każdego. Nowe oferty można też śledzić na stronie www.jobcentreplus.gov.uk.

Uwaga! Nie traktuj Jobcentre jako jedynego i niezawodnego sposobu na znalezienie zatrudnienia. Owszem, już pierwszego dnia można "ustrzelić" tu swojego przyszłego pracodawcę, ale nie jest to reguła. Warto zaglądać do Jobcentre codziennie, jednak równocześnie trzeba szukać pracy także w inny sposób.

Metoda "z buta" – dla sektora turystyczno-gastronomicznego

W niektórych zawodach za pracą trzeba po prostu "pochodzić" – i to w dosłownym tego słowa znaczeniu. To najbardziej skuteczny sposób na znalezienie dobrej posady dla osób marzących o pracy kelnerki/kelnera, pomocnika kuchennego, zmywacza, kucharza, czyli wszelkich zawodów w sektorze turystyczno-gastronomicznym. W tym wypadku nie pozostaje nic innego, jak zaopatrzyć się w dobre buty, miły uśmiech i wyjść w miasto. Bezpośredni kontakt z pracodawcą bywa tu bardzo ważny, trzeba po prostu dobrze się "sprzedać". Właściciele pubów, knajpek, restauracji i fast foodów często informują o wolnej posadzie, wieszając na szybach wystawowych kartki z napisem np. "waiter wanted" (szukamy kelnera). Kiedy już zajrzymy do takiego miejsca, trzeba od razu poprosić o rozmowę z szefem i zrobić dobre wrażenie. Warto zostawić małą schludną wizytówkę (karteczkę) ze swoim imieniem i nazwiskiem oraz numerem telefonu – koniecznie brytyjskim! (żaden pracodawca nie zadzwoni na polską komórkę). Pozostawianie kilkustronicowych CV z przebiegiem naszej kariery zawodowej i informacją o ukończonych fakultetach może działać raczej odstraszająco. Wzbudzi obawy, czy przy tak świetnych kwalifikacjach rzeczywiście będziemy chcieli pracować przy nalewaniu kawy i czy za miesiąc nie rzucimy roboty.

Do restauracji, w których nie ma żadnej informacji o poszukiwaniu pracownika także warto zajrzeć. Może się zdarzyć, że zrobimy tak dobre wrażenie, iż po jakimś czasie zmieniający załogę szef zadzwoni właśnie po nas.

Agencje – dla fachowców

Najlepszym wyjściem dla fachowców w konkretnych dziedzinach (mechanicy, ślusarze, spawacze, murarze, elektrycy, hydraulicy, budowlańcy), wykazujących się podstawową znajomością języka angielskiego jest szukanie posady jeszcze z Polski. W takim przypadku najlepiej skorzystać z pomocy polskich agencji oferujących wyjazdy na Wyspy (np. tych, które ogłaszają się w dwutygodniku "Praca i Życie za Granicą"). Takie organizowane wyjazdy to często dobre rozwiązanie dla lekarzy, inżynierów, pielęgniarek i opiekunów osób niepełnosprawnych czy starszych.

Osoby mieszkające w Wielkiej Brytanii, powinny zarejestrować się w tamtejszych wyspecjalizowanych agencjach pracy. Ich adresy możemy znaleźć na stronach brytyjskiej panoramy firm "Yellow Pages" (lub w sieci: www.yell.com). Niektóre z nich specjalizują się w ofertach pracy skierowanych dla informatyków, pielęgniarek, rzemieślników, pracowników przemysłowych czy biurowych. Na Wyspach działają dwa rodzaje biur rekrutacyjnych – jedne tylko pośredniczą w znalezieniu pracy, drugie natomiast same zatrudniają pracowników i „wypożyczają” ich pracodawcom. Firm tego drugiego typu jest znacznie więcej. I mimo że agencje zabierają część godzinowej stawki, to i tak warto skorzystać z takiego rozwiązania. W ten sposób można w miarę szybko dostać pracę w interesującej branży.

Czekając na odpowiedź agencji (może to nieco potrwać), najlepiej wziąć los w swoje ręce i pojechać do zlokalizowanych na obrzeżach każdego miasta stref przemysłowych – Industrial Estate. W znajdujących się tam fabrykach, zakładach przemysłowych, warsztatach i magazynach możemy po prostu popytać o pracę. Całkiem możliwe, że to rozwiązanie okaże się najskuteczniejsze i najszybsze, zwłaszcza dla osób szukających zajęcia fizycznego.

Internet – dla specjalistów

Wysoko wykwalifikowani specjaliści: inżynierowie, informatycy, administratorzy, na których zapotrzebowanie na Wyspach wciąż jest duże, nic nie wskórają chodząc od firmy do firmy z CV w rękach. Owszem – właściwie napisane CV to połowa sukcesu. Jednak pełne powodzenie zapewni zgłoszenie się do wyspecjalizowanych agencji, odpowiadanie na ogłoszenia znajdujące się na serwisach z ofertami pracy (można tam także zarejestrować swoje CV) lub przeglądanie ofert pracy znajdujących się na stronach internetowych firm tematycznie związanych z ich profesją. Życzymy powodzenia!

Sebastian Kuniszewski

źródło: http://biznes.onet.pl/18,1445743,prasa.html

Czy po studiach będzie gdzie pracować?

2007-10-19T13:07:00.000-07:00

Ze studiami jest tak samo jak z innymi dziedzinami życia: rządzi nimi moda. Ale czy studenci I roku, a za pięć lat absolwenci, pedagogiki lub zarządzania znajdą pracę?

W Łodzi, w około 20 uczelniach, kształci się ponad 100 tysięcy studentów. Wszyscy mają wielkie ambicje. Ale czy rynek pracy jest w stanie wchłonąć wszystkich chętnych na stanowiska związane z wybranymi i ukończonymi studiami?

Dyplom po dyplomie

Od kilku lat najpopularniejszym kierunkiem na Uniwersytecie Łódzkim jest psychologia, która również w tym roku przeżywa istne oblężenie. Na jedno miejsce zgłosiło się aż 14 chętnych. Dalsze dwa miejsca na podium zajęły nowe kierunki: dziennikarstwo (13 chętnych na miejsce) i filologia hiszpańska (12,5).

Jednak w Łodzi ofert pracy dla psychologa, nie mówiąc już o dziennikarzu czy iberyście, jest jak na lekarstwo.

- Od lat obserwujemy tendencję do kierunków humanistycznych, być może dlatego, że pomagają się rozwijać intelektualnie - mówi Jadwiga Janik, rzecznik uniwersytetu. - Studenci pracę znajdują dzięki łutowi szczęścia, a po studiach mogą jeszcze podyplomowo dokształcać się w specjalności wykonywanej w pracy.

Praca szuka

Mniej popularne, ale za to dające większą możliwość zatrudnienia, są studia na Politechnice Łódzkiej. Tu utrzymuje się kilkuletnia moda na architekturę (w ubiegłym roku było to 4,5 kandydata na miejsce), zarządzanie i marketing oraz informatykę na dwóch wydziałach (po około 2 kandydatów).

Danych tegorocznych jeszcze nie ma, gdyż do 12 lipca trwa rekrutacja.

- Techniczne kierunki są trudne i trzeba się dużo uczyć - podkreśla Małgorzata Trocha, rzecznik politechniki. - Ale później to nie nasi absolwenci szukają pracy, a praca absolwentów.

Specjaliści rynku pracy, twierdzą, że tak będzie jeszcze długo.

- Inżynierowie, szczególnie specjalizujący się w maszynach i urządzeniach, a także informatycy będą zawsze poszukiwani - przewiduje Paulina Kowalska z łódzkiej firmy MPS Polska, zajmującej się pośrednictwem pracy.

Studia przy okazji

Wydawać by się mogło, że rynek nasycił się specjalistami od marketingu i zarządzania. Ale ten kierunek nadal cieszy się wielką popularnością. Tak jest na przykład na Politechnice Łódzkiej, w Społecznej Wyższej Szkole Przedsiębiorczości i Zarządzania, Wyższej Szkole Humanistyczno-Ekonomicznej.

- Cały czas szukamy specjalistów w tej dziedzinie, ale wyższe wykształcenie kierunkowe nie jest najważniejsze - zauważa Paulina Kowalska. - Liczy się doświadczenie i potencjał.

Kolejne pytanie: czy łódzki rynek pracy potrzebuje specjalistów europeistyki i administracji? To najpopularniejsze kierunki w Salezjańskiej Wyższej Szkole Ekonomii i Zarządzania w Łodzi.

- Z doświadczenia wiem też, że wielu naszych absolwentów znajduje pracę w łódzkich urzędach i bankach. Poza tym duża część naszych studentów już pracuje, dlatego jest to uzupełnienie wiedzy i poszerzenie kompetencji - podkreśla Katarzyna Ołubek z SWSEiZ.

- Są pewne edukacyjne nisze, jak właśnie europeistyka, zwłaszcza w obliczu naszego wejścia do Unii Europejskiej. To kierunki, które studiuje się "przy okazji", niekoniecznie dla zdobycia zawodu - mówi Paulina Kowalska.

Biuro karier

Uczelnie nie chcą wypuszczać absolwentów na szeroką wodę. Każda szkoła wyższa zorganizowała u siebie - funkcjonujące pod różnymi nazwami - biuro karier studenckich.

To nie tylko lista potencjalnych miejsc pracy, ale również oferty staży i praktyk w firmach. - Nasi studenci korzystają z nich już od drugiego roku nauki - podkreśla Karolina Wójcik, rzecznik WSHE w Łodzi. - Dlatego później nie mają większych kłopotów ze znalezieniem pracy.

- Zawsze staramy się mieć jak najwięcej ofert zatrudnienia - przekonuje Michał Białkowski z łódzkiej SWSPiZ. - Dlatego dla studentów i absolwentów najpopularniejszych kierunków, filologii angielskiej i zarządzania, praca jest "od zaraz".

Uczelnie państwowe także nie zasypiają gruszek w popiele. Choćby Biuro Karier Studenckich politechniki. W ostatnim roku akademickim ze spotkań, szkoleń i kursów skorzystało aż dwa tysiące studentów.

Za pięć lat

Na koniec przewidujemy, jakie kierunki za pięć lat, czyli tyle, ile trwają studia magisterskie, zapewnią w Łodzi natychmiastową, pewną i dobrze płatną pracę. To wspomniane już studia inżynierskie i informatyka oraz finanse i księgowość, kierunki związane z nowoczesnymi technologiami, a także logistyka. Wszak w okolicach naszego miasta krzyżują się autostrady i przebiegać ma trasa szybkiego ruchu S8.

Oliwia Kowalski z Kanady to jedna z 628 kandydatów ubiegających się o 20 miejsc w łódzkiej filmówce

J. Golański

Michał Bogusiak

Źródło informacji:

Stres w pracy

2007-10-05T13:55:00.000-07:00

Stres pobudza do działania, pozwala skupić uwagę na ważnym zadaniu, mobilizuje do podjęcia decyzji. Jeśli jednak trwa długo, może zaowocować spadkiem efektywności w pracy i poważnymi problemami zdrowotnymi.

Stres w pracy przeżywa każdy, niezależnie od wykonywanego zawodu, zajmowanego stanowiska czy wynagrodzenia. Jednak takie napięcie nerwowe nie jest tylko charakterystyczne dla osób mających zajęcie. Stres występuje również, gdy jesteśmy zmuszeni do wielogodzinnego oczekiwania, bezruchu lub wykonywania monotonnych czynności.

Stres towarzyszy człowiekowi od początków ludzkości. Pobudza do działania, pozwala skupić uwagę na ważnej w danej chwili rzeczy, mobilizuje do podjęcia decyzji. Psychologowie określają stres jako chwilową, odbiegającą od normy, reakcję organizmu człowieka. Różni się ona od typowych odruchów tym, że na skutek stresu cierpi cały organizm. Dodatkowo reakcja ta występuje falami w cyklu stres – odprężenie. Jeśli pierwsza faza trwa zbyt długo, może się to skończyć nie tylko spadkiem efektywności w pracy, ale poważnymi problemami zdrowotnymi.

Ilościowy i jakościowy

Jak twierdzą psychologowie, sytuacje nagłego napięcia nerwowego w pracy powstają głównie z dwóch powodów: ilościowo lub jakościowo błędnego obciążenia pracą. Fachowo nazywają się one stresorami. Ilościowe przeciążenie pracą ma miejsce wtedy, gdy pracownik zarzucony jest dużą liczbą pojedynczych zadań, których nie może wykonać w wyznaczonym czasie. Jeśli do tego otrzymane polecenia są sprzeczne, pokój pełen hałasów uniemożliwiających koncentrację, a wynagrodzenie zależne od wykonania powierzonych zadań, mobilizujący początkowo stres przekształca się w stałe napięcie nerwowe zmniejszający efektywność pracy. Szansa powodzenia w wykonaniu obowiązków gwałtownie spada.

Każdy, kto wykonuje pracę w mniejszym lub większym stopniu sezonową (budowlańcy, nauczyciele, trenerzy prowadzący szkolenia, a nawet księgowi), może odczuwać stres również w wyniku zbyt małego obciążenia obowiązkami. Choć zbyt duża liczba zadań jest uważana powszechnie za sytuację gorszą niż leniwy spokój w biurze, to w tym drugim przypadku stres związany ze spędzaniem długich bezowocnych godzin bez zajęcia może być równie trudny do zniesienia. Znalezienie złotego środka w planowaniu zajęć na danym stanowisku nie jest jednak łatwe, a specjaliści z zarządzania od lat głowią się nad takim obciążeniem pracą, by wywołany przez nią stres w odpowiednim stopniu motywował pracownika do działania.

Stres w pracy wynika nie tylko z liczby zadań, ale również z ich trudności. W długiej perspektywie jakościowe obciążenie pracą jest zwykle ważniejsze niż ilość obowiązków. Choć natura ludzka podpowiada, że przyjemniej byłoby pracować na mniej odpowiedzialnym stanowisku, nie podejmować żadnych strategicznych decyzji, a po 8 godzinach spędzonych codziennie w pracy zamykać na resztę doby rozdział „firma”, to jednak ciągle rosnące wymagania stawiane przez pracodawców skłaniają do bardziej racjonalnego podejścia. Jeśli pracownik myśli o karierze zawodowej lub awansie na wyższe stanowiska w firmie, prawdopodobnie podejmie się zadań trudniejszych. Choć poziom stresu w jego organizmie wzrośnie, będzie on działał motywująco. W takim przypadku przekładanie kartek albo wklepywanie cyferek będzie budzić negatywne napięcie i wizje degradacji, a nie rozwoju.

Stres szefa

Szeregowi pracownicy często z zazdrością patrzą na wysokie uposażenia menedżerów. Wytłumaczeniem tego stanu jest często ich większa odpowiedzialność za losy firmy. Menedżerowie dostają większe pieniądze także za większą dawkę stresu, który dodatkowo różni się od napięć przeżywanych przez ich podwładnych. Stres przeżywany przez menedżera powoduje często zaburzenia podejmowania decyzji, rozwiązywania problemów, komunikacji czy też nagradzania podwładnych. Powstaje wskutek rozbieżności między wymaganiami stawianymi mu przez zarząd lub plan zapisany na dany rok działalności firmy, a możliwościami skutecznego osiągania tych celów. Nie bez znaczenia są tu również trudności i pojawiające się konflikty w stosunkach z podwładnymi oraz problemy w życiu osobistym, takie jak kłopoty rodzinne i towarzyskie lub problemy ze zdrowiem.

Stres menedżerski wywoływany jest zwykle przez:

* osobistą odpowiedzialnością prawną i materialną za skutki kierowania przedsiębiorstwem,
* brak pełnej informacji i związane z nią ryzyko przy wprowadzaniu nowych produktów, rozpoczynania inwestycji lub otwierania filii firmy w innych miastach,
* konieczność stałej kontroli swego zachowania,
* dyspozycyjność wobec współpracowników i firm współpracujących
* presję czasu oraz brak wypoczynku.

Tych sytuacji zwykle pozbawieni są szeregowi pracownicy, choć nie znaczy to, że stres, jaki przeżywają jest mniejszy lub bardziej pozytywny.

W badaniach nad stresem określono skalę jego intensywności. Za poziom odniesienia przyjęto stres związany ze śmiercią współmałżonka lub bliskiej osoby – 100 punktów. Niewiele mniej stresująca sytuacja to rozwód lub rozstanie z partnerem – powoduje stres o sile 75 punktów. Zawarcie małżeństwa daje 50, a zajście w ciążę 40 punktów. W sytuacji wysokiego bezrobocia bardzo stresująca jest także utrata pracy, wyceniana na 47 jednostek. Konflikt z szefem oznacza natomiast dawkę 23 punktów.

Negatywne skutki stresu dodają się do siebie. Im więcej takich sytuacji, tym większe prawdopodobieństwo na to, że pracownik zapadnie na ciężką chorobę lub depresję. Ważne przy tym jest to, że każda – pozytywna lub negatywna – nietypowa sytuacja lub zmiana w naszym życiu powoduje stres, który trzeba rozładować. Tym gorzej, jeśli stresory działają przez dłuższy czas. Wówczas występuje stres chroniczny. Organizm jest stale zmobilizowany, umysł skoncentrowany, napięte mięśnie uniemożliwiają normalne funkcjonowanie organów wewnętrznych. Dodatkowo nieprawidłowy poziom hormonów, wysokie ciśnienie krwi i jej zmieniony skład powodują, że stres chroniczny to prosta droga do zawału serca lub choroby wieńcowej.

Zastanów się!

Dlatego warto dbać o właściwy poziom stresu poprzez:

* przemyślenie swojej roli zawodowej oraz sformułowanie jasnych celów na najbliższy rok,
* przeorganizowanie swojego dnia, tak aby znaleźć czas na częste, krótkie odpoczynki pomiędzy półtoragodzinnymi fazami wytężonej pracy,
* ustabilizowanie godzin snu, tak aby organizm mógł się zregenerować po ciężkim dniu,
* określenie stresorów wpływających na nas pozytywnie i negatywnie,
* uprawianie sport, własnego hobby, słuchanie muzyki lub stosowanie technik relaksacyjnych, tak aby zredukować negatywne napięcie wywołane w pracy.

Choć droga do zapanowania nad sytuacjami stresowymi może wydawać się długa, warto podjąć ten wysiłek, gdyż w dłuższym czasie nasza efektywność pracy wzrośnie.

źródło: http://www.praca.interia.pl/

10 zasad efektywnego szukania pracy

2007-09-26T13:22:00.000-07:00

Jak się wyróżnić spośród wielu, wielu kandydatów ubiegających się o jedno miejsce? Jak zwiększyć swoje szanse? Oto garść cennych wskazówek, jakich błędów nie wolno ci popełnić.

Musisz jak najlepiej zaprezentować siebie i swoje umiejętności, a więc tak skonstruować CV i list motywacyjny, żeby zaciekawić osoby rekrutujące i doprowadzić do spotkania. A na spotkaniu też trzeba dobrze wypaść. To niełatwe, ale poradzimy ci, na czym przede wszystkim trzeba się skoncentrować.

Zbierz informacje o firmie

Zdobądź ich jak najwięcej, np. o jej profilu i zakresie działania, wielkości, właścicielach, oddziałach za granicą itp. Informacje możesz zdobyć przez internet, zajrzyj też do prasy, zwłaszcza lokalnej, w której znajdziesz wiadomości o mniejszych firmach. Popytaj krewnych i znajomych - może kiedyś pracowali w tym zakładzie pracy lub mają tam kolegów. Naucz się nazwy firmy - i dokładnie ją zapamiętaj! Często się zdarza, że kandydaci do pracy mylą nazwę firmy, w której chcą pracować. Takie lekceważące podejście dyskwalifikuje ich w oczach osób zajmujących się

rekrutacją pracowników.

Zgromadź dane o stanowisku, o które się starasz

Dowiedz się, jakie są z nim związane wymagania, jakie umiejętności są pożądane, i dokształć się. Zdobyte dane wykorzystasz też przy pisaniu listu motywacyjnego.

Starannie przygotuj dokumenty

Zarówno CV (curriculum vitae, czyli życiorys), jak i list motywacyjny napisz na komputerze, nikt w kadrach nie lubi się wpatrywać w odręczne pismo, nawet najbardziej staranne. Jeżeli nie masz komputera, skorzystaj z pomocy rodziny, znajomych, znajdź kafejkę internetową. Wydruk powinien być na białym, gładkim papierze formatu A4. Zrób sobie kopie dokumentów, ale nie wysyłaj odbitki dokumentu - mogłabyś wywołać wrażenie, że lekceważysz pracodawcę, bo napisałaś to samo do wielu firm.

Napisz poprawnie CV

Powinno zawierać twoje dane personalne i wszystkie informacje dotyczące wykształcenia, kariery zawodowej, szkoleń. Ułóż je w kolejności od najbardziej aktualnych po najstarsze. Pisz zwięźle. Podawaj dokładne dane o poprzednich miejscach pracy - nie tylko w jakiej firmie pracowałaś i na jakim stanowisku, ale też jaki miałaś zakres obowiązków i jakie odnosiłaś sukcesy. Pochwal się osiągnięciami niezwiązanymi z twoją karierą zawodową, może to być czynnik przyciągający uwagę lub przemawiający na twoją korzyść. Pisz tylko prawdę! Nie oszukuj, nie kłam, bo rekrutujący wszystko sprawdzają. Napiszesz np., że doskonale znasz angielski, a jeśli to nieprawda, szybko wyjdzie na jaw podczas rozmowy kwalifikacyjnej i tylko się skompromitujesz. Nie zapomnij podać numeru swojego telefonu, bo umawiający na rozmowę kwalifikacyjną często dzwonią do kandydatów. Brak numeru może zaprzepaścić szansę.

Napisz naprawdę przekonujący list motywacyjny

I nie powtarzaj w nim faktów z CV. Postaraj się dogłębnie uzasadnić, dlaczego chcesz pracować właśnie tu. Przydadzą ci się zgromadzone wcześniej dane o firmie i o stanowisku. List może być krótki, kilkuzdaniowy, lub dłuższy, ale nie powinien przekraczać jednej strony, bo nikt nie ma czasu czytać długich elaboratów. Nie korzystaj z szablonów listów, to dyskwalifikuje.

Wybierz się na rekonesans

W przeddzień rozmowy pojedź do firmy, żeby nie błądzić tego najważniejszego dnia. Sprawdź, ile czasu zajmie ci droga.

Przygotuj się do rozmowy

Przemyśl, co możesz zaoferować firmie, jakie masz zdolności, jakie wady, a jakie zalety. Poćwicz odpowiedzi, starając się przewidzieć pytania, jakie mogą paść. Przeczytaj kopie dokumentów, które wysłałaś, i dane o firmie, bo być może minęło już sporo czasu i nie pamiętasz dokładnie wszystkiego.

Ubierz się stosownie do okazji

Najlepiej w coś spokojnego, klasycznego. Krótkie spódniczki i wydekoltowane bluzki zostaw na inne okazje. Jeśli biżuteria, to dyskretna, podobnie makijaż. Naszykuj kilka wersji ubrania na wypadek nie-oczekiwanej zmiany pogody.

Zrób dobre pierwsze wrażenie

Ono jest najważniejsze! Nie spóźnij się, ale też nie przychodź za wcześnie. Przywitaj się, wyraźnie wymawiając swoje imię i nazwisko. Zapytaj, czy możesz usiąść, i nie pal, nawet jeśli uzyskasz pozwolenie. Słuchaj uważnie, nie przerywaj. Odpowiadaj zwięźle. Zadawaj pytania o te sprawy, które cię zainteresują. Nie zaczynaj od pytania o zarobki, ale przygotuj się do sytuacji, że może paść pytanie o twoje oczekiwania finansowe.

Przypomnij się

Jeżeli minął termin, w jakim przedstawiciel firmy miał się z tobą skontaktować, a nie masz od niego żadnego sygnału, zadzwoń. Zapytaj o wynik rozmowy. Nie pomyl nazwiska osoby, z którą rozmawiałaś!

źródło: Poradnik domowy

Ułatwić życie pracującej mamie

2007-09-26T13:21:00.000-07:00

Gdy pojawia się dziecko, ogromną radość mamy przyćmiewa mały cień niepokoju. Zrezygnować z pracy? Wracać? A co z maleństwem? Jest już w Polsce wiele inicjatyw, które wspierają kobiety w takiej sytuacji. Niektóre z nich są na razie w fazie projektów, ale z całą pewnością warto je realizować.

Telepraca

To projekt, który prowadzony jest w Toruniu, w ramach Kujawsko-Pomorskiej Fundacji Gospodarczej Pro Europa. Skierowany jest on do tej grupy kobiet, które po skończonym urlopie macierzyńskim zamiast pójść na urlop wychowawczy, chcą wrócić do pracy, ale też nadal opiekować się swoim dzieckiem. Telepraca to praca na odległość, możliwa dzięki komputerom i internetowi. Jest to nowa forma zatrudnienia, pozwalająca pracodawcom zmniejszyć w swoich firmach liczbę urlopów wychowawczych oraz koszty funkcjonowania firmy.

Tu rozwinęłam się zawodowo - Lidia Dobrolubow, doradca zawodowy, mama 8-miesięcznego chłopca

W systemie telepracy pracuję od kwietnia 2007 r., od czasu kiedy skończył mi się urlop macierzyński. Zgłosiłam się do tego programu, ponieważ uznałam, że może to być świetny sposób, by nadal opiekować się dzieckiem. Musiałam uzyskać zgodę mojego pracodawcy - Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Toruniu - gdyż telepraca wymagała zmiany zakresu moich obowiązków. Dotychczas spotykałam się z interesantami, a teraz miałam się zająć zbieraniem informacji o możliwościach doskonalenia i rozwoju zawodowego potrzebnych do opracowania katalogów edukacyjnych. Taką pracę można wykonywać w domu, korzystając z internetu. Zanim zostałam zatrudniona na nowych warunkach, musiałam przejść szkolenie. Przez dwa miesiące, trzy razy w tygodniu, po cztery godziny. Dla mnie, matki karmiącej, było to wielkim wyzwaniem. Musiałam jakoś zorganizować opiekę nad synkiem. Na szczęście mąż jest nauczycielem akademickim i pracuje w różnych godzinach. Przy telepracy codziennie rano kontaktuję się z firmą, z kierownikiem widuję się raz w tygodniu w zakładzie pracy - wtedy rozliczam się z wykonanych zadań i planuję nowe. Udało mi się również trzykrotnie wziąć udział w szkoleniach zawodowych. Ostatnio do Pieczysk pojechałam z dzieckiem i mężem, którym opiekował się synkiem. Nadal rozwijam się zawodowo - dziecko nie przeszkodziło mi w karierze. Niedawno nawet otrzymałam premię. Jednak przy takim maleństwie, nawet w systemie telepracy, niełatwo pracować na cały etat. Praca zajmuje każdą moją wolną chwilę, nie mam czasu na relaks, na czytanie. Czasem siedzę do nocy, czasem wstaję skoro świt, żeby wykonać powierzone mi zadania. Jednak cieszę się, że mogę widzieć, jak moje dziecko się rozwija. Siedzi, gaworzy, uśmiecha się. To jest największa nagroda. W grudniu kończę udział w projekcie i pewnie wrócę do dawnej pracy, bo mój synek będzie miał już rok i trzy miesiące.

Dzienna mama

To również projekt Fundacji Pro Europa. Bezrobotne matki pomogą pracującym, tworząc domowe miniprzedszkola (do pięciu dzieci). Zajmą się maluchami nawet do późnych godzin (łącznie z nocowaniem, gdy np. matka jest w delegacji). W kursie na Dzienną Mamę wzięło udział ponad 20 pań. Szkolenie obejmowało 200 godz. wykładów (psychologia, pedagogika, prowadzenie działalności gospodarczej, zawieranie umów, rozliczenia, wypełnianie PIT-ów). Dzienne Mamy same ustalają stawki. Koordynatorzy projektu wstępnie obliczyli, że na przedszkolu będzie można zarobić 1,2-1,3 tys. zł plus dodatki za ew. nocowanie podopiecznych. Za przystosowanie domu i wyposażenie go w meble i zabawki płaci Unia Europejska.

To moja szansa - Natalia Pieńkowska, wdowa, samotnie wychowuje dwoje dzieci (6 i 4 lata)

Mieszkam na socjalnym osiedlu pod Toruniem. Funkcjonuje tu świetlica terapeutyczna. Pracujący w niej animatorzy zaproponowali mi udział w projekcie Dzienna Mama. Zauważyli, że zajmowanie się dziećmi sprawia mi przyjemność. Postanowiłam spróbować, bo chociaż przed urlopem wychowawczym pracowałam jako ekspedientka, z wykształcenia jestem pracownikiem socjalnym. Ale w zawodzie trudno mi znaleźć pracę. Mieszkam daleko od centrum miasta, nie mam samochodu, a poza tym nikogo bliskiego w pobliżu, kto zaopiekowałby się moimi dziećmi. Dzienna Mama to dla mnie idealna praca, gdyż mogę ją wykonywać, nie wychodząc z domu. Nie muszę oddawać własnych dzieci pod opiekę, tracić czasu i pieniędzy na dojazdy. A poza tym przekonałam się, że bardzo lubię zajmować się także innymi dziećmi. W tej chwili przychodzą do mnie dwuletni Wituś i trzyletni Rafałek. Ich rodzice przywożą chłopców nawet przed siódmą rano, czasem odbierają w nocy. Moja gromadka jest już bardzo zgrana. Przyzwyczailiśmy się do siebie i polubiliśmy. Wituś i Rafałek są jedynakami, więc pobyt w grupie bardzo im służy. Ich rodzice są bardzo zadowoleni. Bawimy się w kółko graniaste, starego niedźwiedzia, stoi różyczka, chłopcy mówią wierszyki, śpiewają piosenki. Bardzo dużo skorzystałam podczas prowadzonych na kursie warsztatów muzykoterapii i arteterapii. Dzieciaki uwielbiają, kiedy łączę muzykę z wierszykami lub kiedy wspólnie malujemy. Uczę ich, jak trzymać kredki, jak rysować. Jednak najwięcej improwizuję. Chodzimy też na spacery do pobliskiego lasku, nad stawy. Wiliśmy razem wianki i topiliśmy Marzannę. Mój sześcioletni synek Szymek mi pomaga - zakłada dzieciom buciki, podpisuje soczki - jest takim dyżurnym. Tworzymy razem zgrany zespół. Rodzice chłopców pomagają mi przy zakupach, bo tu w pobliżu nie ma dużych sklepów. Czasem sami dają jedzenie dla dzieci do odgrzania, a czasem ja je przygotowuję. Tak jak dziś. Wcześniej przygotowałam ciasto na naleśniki i kiedy dzieci będą w południe odpoczywały, to je usmażę. Zupę też mam już ugotowaną, tylko ją odgrzeję. Chciano mi również powierzyć pod opiekę dziecko półroczne, ale bałam się, że sobie nie poradzę. Musiałabym mieć tylko takie maluchy, inaczej nie byłabym w stanie odpowiednio zająć się starszymi. Za miesiąc kończy się mój udział w projekcie i będę musiała już sama podjąć działalność gospodarczą. Trochę się tego obawiam, bo teraz fundacja płaci mi za udział i nadzoruje poprawność dokumentacji finansowej. Wiem, że nie utrzymam się za stawkę, którą obecnie pobieram od rodziców. Jest to 250 złotych od dziecka. Żebym mogła sama zapłacić za ZUS (ok. 700 zł), musiałabym opiekować się przynajmniej czwórką dzieci i usługę Dziennej Mamy wycenić na co najmniej 350 zł. W Toruniu nie jest to mało i dlatego boję się, czy znajdę tylu chętnych rodziców.

Bank czasu matek

Jest to inicjatywa Fundacji MaMa, która powstała, by pomagać młodym matkom. Fundacja działa m.in. na rzecz likwidacji dyskryminacji matek na rynku pracy, promuje ich prawa, wspiera udział matek w życiu publicznym i kulturalnym, promuje miejsca przyjazne matkom i dzieciom. Bank Czasu Matek to forma wzajemnej, nieodpłatnej pomocy. Na stronie internetowej Fundacji MaMa jest formularz, w którym mama wpisuje, co może oferować i co chce uzyskać. Jest tam do wyboru około 50 różnych czynności - od podlewania kwiatów po najpopularniejszą usługę opieki nad dzieckiem.

Mogę się na coś przydać - Gosia Borecka, mama piątki dzieci (13 lat, 7 lat, 5 lat, 3 lata, 5 miesięcy), doula@wp.pl

Na Bank Czasu Matek trafiłam, surfując po internecie w poszukiwaniu interesujących stron dla matek. Pomysł ten od razu mi się spodobał. Na Zachodzie popularne jest wymienianie się umiejętnościami w ramach Banków Czasu, ale nie dotyczy to zwykle określonych grup. Myślę, że Bank Czasu Matek poza stworzeniem możliwości wymieniania się właśnie tym, co się umie dobrze robić, stwarza szansę na wymianę doświadczeń lub po prostu na nawiązanie kontaktu towarzyskiego, czasem bardziej potrzebnego niż konkretna pomoc. Zamknięte w czterech ścianach matki potrzebują choć na moment oderwać się od domowych obowiązków, choćby po to, żeby za dziećmi zatęsknić, żeby spojrzeć na nie z innej perspektywy. Zobaczyć, że same mogą dać coś komuś, kto jest spoza rodziny. Dlatego postanowiłam, że nie pozostanę wobec tej propozycji obojętna. Dość łatwo przyszło mi wpisanie w formularz, czym mogłabym służyć. Okazało się, że jest tego sporo. Uzgodniłam z mężem (ma wolny zawód), jak możemy praktycznie zorganizować moje działania i przedstawiłam ofertę. Mogę: przygotować do porodu ciężarne (jestem instruktorką szkoły rodzenia); pomóc w opiece nad noworodkiem (nauka karmienia, kąpieli itd. - jestem doradcą laktacyjnym); pomóc w rozwiązywaniu problemów wychowawczych (jako pedagog z wykształcenia); raz w tygodniu przed południem zorganizować zajęcia plastyczne dla dzieci, czytać im bajki, zrobić im proste jedzenie, nieskomplikowany obiad, napisać bajeczkę lub wierszyk o jakimś wydarzeniu z życia dziecka. Niedawno zamieściłam mo-ją ofertę w internecie. Nie napisałam, czego oczekuję w zamian, bo łatwiej mi przychodzi dawanie niż proszenie o pomoc, tym bardziej, że jestem osobą dosyć samowystarczalną i dobrze zorganizowaną. Ale po przemyśleniu wiem, że byłabym zadowolona, gdyby co jakiś czas ktoś wyręczył mnie przy robieniu drobnych zakupów wówczas, kiedy nie mogę ruszyć się z domu. Takie momenty zawsze, choć raz, dwa razy w tygodniu, mi się zdarzają. Mam nadzieję, że teraz będę mogła podzielić się z innymi moim, przede wszystkim macierzyńskim, doświadczeniem.

Źródło: Poradnik Domowy

Praca z kulturą

2007-09-25T07:36:00.000-07:00

Poszukujący pracy coraz częściej są świadomi roli, jaką w ich życiu odgrywa kultura organizacyjna firmy. I ci, co mogą, wybierając pracę kierują się również tym kryterium.

Satysfakcja z wykonywanej pracy rzadko opiera się wyłącznie na wysokości wynagrodzenia czy materialnych korzyściach. Czynnikiem decydującym o zatrudnieniu w danej firmie jest również klimat pracy, możliwość podnoszenia kwalifikacji, samodzielność w podejmowaniu decyzji lub po prostu zadowolenie z wykonywanych zadań. Okazuje się, że pracodawcy różnią się nie tylko ilością zatrudnionych osób, wielkością osiąganych zysków czy zakresem działania, ale także kulturą organizacyjną.

- Kultura organizacyjna jest zbiorem określonych wartości, norm i założeń wspólnych dla wszystkich pracowników danej organizacji – mówi psycholog Natasza Terelak, Senior Consultant w HRC Recruitment – Możemy ją określić jako pewnego rodzaju tożsamość firmy. Często słyszy się od pracowników, że utożsamiają się ze swoją firmą, co oznacza, że zasymilowali się z panującą tam kulturą i realizują założoną misję firmy.

Myśleć od początku

Kultura organizacyjna, choć czasami niedoceniana i lekceważona, zapewnia pracownikom zadowolenie lub odwrotnie - powoduje, iż pierwszego dnia w pracy zaczynają oni szukać nowego zajęcia. Specjaliści z zarządzania są zgodni, że to właśnie kultura organizacyjna ma decydujący wpływ na to, czy firma odniesie sukces na rynku. -

Kultura organizacyjna ma trzy zadania – po pierwsze wyznacza różnice między firmami, które mają np. identyczne produkty, po drugie zapewnia jej członkom poczucie przynależności i po trzecie pozwala na efektywną pracę w grupie. Granice te są bardzo dobrze widoczne, jeśli porównamy sposób obsługi w dużych międzynarodowych sieciach restauracji. Czas oczekiwania, podanie do stołu, ubiór kelnerów czy sposób, w jaki zwracają się oni do klientów to nic innego jak wierzchołek „góry lodowej”, obrazującej to zjawisko.

Do widocznych elementów kultury organizacyjnej należą także symbole luksusu i prestiżu, takie jak służbowe auta czy odwiedzane restauracje, zarezerwowane często dla najwyższej kadry zarządzającej. Większość firm stara się, by obraz ten był spójny i wywierał pozytywne wrażenie na klientach – przekonuje właściciel agenci PR – dobrym przykładem jest tworzenie przez ING Bank Śląski prawie jednakowych oddziałów obsługujących klientów indywidualnych.

Dobrze, jak dobrze mówią

Na niższym poziomie, który możemy dostrzec dopiero po wnikliwej obserwacji działalności firmy, znajdują się częściowo widoczne, a także częściowo nieuświadomione normy i zachowania pracowników. Jeśli osoby zatrudnione w firmie wypowiadają pozytywne opinie o swoim pracodawcy, chętnie wykonują dodatkowe zadania lub też kontaktują się ze sobą poza godzinami pracy, to jest to dowodem pozytywnego środowiska pracy i kultury organizacyjnej.

Na samym dole „góry lodowej” kultury organizacyjnej znajdują się jej fundamenty: podstawowe cele firmy, indywidualizm lub zespołowość oraz percepcja sukcesu i porażki. Dla osób ubiegających się o pracę są to elementy najtrudniejsze do zdefiniowania, gdyż niejednokrotnie ani zarząd, ani pracownicy firmy nie są ich do końca świadomi.

Kultura organizacyjna formuje się przez cały czas działania organizacji na rynku. Jej początkowy kształt nadają założyciele firmy. Gdy Henry Ford zakładał swoją fabrykę samochodów, mawiał: „Niech wszyscy wiedzą, że to moje nazwisko widnieje na bramie fabryki”. Na początku XX wieku Ford stworzył kulturę kładącą nacisk na specjalizację pracy i przekazującą władzę w firmie w ręce jednego człowieka. Thomas Watson, jeden z założycieli IBM, kierował się zasadą, iż tylko praca w zespole oraz rozwijanie innowacji może zagwarantować firmie sukces i dać satysfakcje jej pracownikom.

Normy, wartości i modele zachowań nie są jednak dane raz na zawsze. Ich czas życia zależy od siły, z jaką są przekazywane nowym pracownikom. Każdy z nich wnosi nowe elementy, które mogą stać się dominujące w przyszłości. - Jeszcze w czasie procesu rekrutacyjnego firmy jasno precyzują swoje oczekiwania wobec kandydatów – przekonuje Rafał Szczepanik z Communication Partners - Mimo, iż oczekiwania firm są podobne pod względem kreatywności i umiejętności pracy w zespole, każda z nich ma odrębne preferencje co do dopasowania kandydata do określonej kultury organizacyjnej.

W zagranicznej – inne zwyczaje

Jeśli ktoś pracował wcześniej w polskiej firmie, a chce odnieść sukces w zagranicznej , musi czasem liczyć się ze zmianą dotychczasowych przyzwyczajeń. Dla osób, które pracują w przedsiębiorstwach mających za sobą proces łączenia się z kapitałem zachodnim, najtrudniejszą kwestią było wydłużenie czasu pracy, stała konieczność podnoszenia swoich kwalifikacji i większa odpowiedzialność za powierzone zadania. Pracownicy musieli też przyzwyczaić się do awansów poziomych czy pracy w zespołach projektowych.

Jeszcze większa zmiana czeka kandydatów, którzy zdecydują się wyjechać do pracy za granicę. - Kiedy zaczynałam pracę w Niemczech, nie zdawałam sobie sprawy z różnic kulturowych – mówi studentka 4 roku finansów i bankowości, która spędziła 8 miesięcy na praktyce w niemieckim banku. Niemcy bardzo cenią punktualność i dokładność, zwłaszcza do tej pierwszej trudno mi się było na początku przyzwyczaić – dodaje.

źródło: http://praca.interia.pl/poradnik-lidera-artykuly_593.htm#top

Negocjowanie podwyżki

2007-09-19T07:12:00.000-07:00

Chociaż w obu przypadkach chodzi o pieniądze, negocjowanie podwyżki różni się znacznie od negocjacji pensji w momencie podejmowania pracy. Przede wszystkim partnerzy negocjacji wiedzą o sobie znacznie więcej.

Uniknąć błędów

Podstawowym błędem popełnianym przez osoby, które podejmują negocjacje podwyżki jest przyjmowanie postawy roszczeniowej. Tymczasem kilkuletnia praca na tym samym stanowisku lub za tę samą pensję nie jest żadnym argumentem dla pracodawcy. Nie chodzi tu o złą wolę szefa. Ewentualna podwyżka wpływa wprawdzie na wzrost dochodów pracownika, dla pracodawcy jest jednak dodatkowym kosztem. Chęć zmotywowania pracownika do pracy lub zatrzymanie go w firmie równoważą ten koszt tylko wtedy, gdy praca, którą wykonuje stanowi dla firmy dużą wartość.

Szanse na podwyżkę?

Stosunkowo łatwo uzasadnić swoje oczekiwania, jeśli podwyżka jest związana z awansem. Nie chodzi tu tylko o przejście na wyższe stanowisko w hierarchii organizacyjnej. Przez awans rozumieć można także otrzymanie nowego, rozwijającego zadania. I w tym przypadku można liczyć na dodatkową gratyfikacją finansową.
W pewnym sensie podwyżkę negocjujemy każdego dnia swojej pracy, zdobywając argumenty potwierdzające nasze umiejętności, doświadczenia i użyteczność dla firmy.

Twierdzące odpowiedzi na poniższe pytania pomogą Ci zbudować racjonalną argumentację dla Twoich oczekiwań:

- Czy zdobyłeś ostatnio jakieś nowe umiejętności?

- Czy podjąłeś się realizacji nowych projektów?

- Czy przybyło Ci obowiązków?

- Czy zakres tych obowiązków wykracza ponad standardowe obowiązki osoby zajmującej to samo stanowisko?

- Czy Twoja odpowiedzialność (za projekt, za kontakty z klientami, za pracę innych, za budżet) wzrosła w ostatnim czasie?

- Czy swoją wiedzą dzielisz się z innymi pracownikami?

- Czy przyczyniłeś się do zwiększenia obrotów firmy?

Przede wszystkim wiedza

Najważniejsze, to znać swoją wartość dla firmy. W tym celu musisz zgromadzić jak najwięcej informacji o zarobkach na porównywalnych do Twojego stanowiskach. Trzeba przy tym wziąć pod uwagę sytuację na rynku pracy w regionie i branży oraz wielkość i pozycję firmy, w której pracujesz. Warto też pójść z wizytą do działu kadr, by dowiedzieć się, na kiedy planowana jest następna ocena okresowa pracowników i ile wynoszą średnie podwyżki płac w Twojej firmie.

Wybór właściwego momentu

Nie każdy moment jest właściwy do podejmowania rozmowy o podwyżce. Przy wyborze właściwej chwili weź pod uwagę obecną sytuację firmy. Jeśli jej kondycja finansowa jest dobra, przyznanie podwyżki zależy głównie od Twojej dotychczasowej pracy, właściwej argumentacji i nastawienia szefa. Jeśli jednak firma przeżywa jakieś problemy, warto odłożyć rozmowę na później.
Korzystne będzie podjęcie rokowań po ocenie okresowej (pod warunkiem oczywiście, że wypadła ona dla Ciebie korzystnie), po zakończonych sukcesem negocjacjach, po zamknięciu projektu, po zdobyciu nowego, ważnego klienta. Jednym słowem w sytuacji, gdy firma odniosła dzięki Twojemu zaangażowaniu sukces.

Szef jest tylko człowiekiem, warto więc trafić w jego odpowiedni nastrój - jeśli rozpoczniesz rozmowę, gdy będzie w złym humorze lub nie będzie miał akurat czasu, z góry skażesz się na przegraną.

Jaka podwyżka?

Oczywiście nie wolno przesadzić. Możliwości przyznawania podwyżek są ograniczone budżetem, a ten niestety nie jest z gumy. Większe szanse daje regularne - raz na rok lub dwa lata - ubieganie się o podwyżkę. Niewielka zmiana w wynagrodzeniu na korzyść pracownika nie jest dla pracodawcy zbyt dotkliwa. Maksymalna podwyżka w ramach tego samego stanowiska nie przekracza zwykle 10% dotychczasowej pensji.

Bądź swoim własnym agentem

Nikt nie zadba o Ciebie lepiej niż Ty sami. Dlatego musisz jasno sprecyzować swoje cele i przyjąć postawę asertywną. Jeśli w trakcie negocjacji napotkasz opór ze strony szefa, poproś o uzasadnienie i zapytaj, jakie warunki musisz spełnić, by uzyskać podwyżkę w przyszłości. Po spełnieniu ich, podejmij kolejną próbę. Jeśli pracodawca obieca Ci wyższe wynagrodzenie za jakiś czas, np. za 6 miesięcy, nie wahaj się powrócić do rozmowy po upływie tego terminu. Jeśli obecne warunki nie pozwalają firmie na podniesienie Ci pensji, spróbuj podjąć negocjacje na temat pozafinansowych elementów wynagrodzenia. Może tutaj pójdzie lepiej. Nie zrażaj się odmową i nie obrażaj na szefa. Eksponowanie utraty motywacji do pracy nie wpłynie na zwiększenie Twoich szans na awans i podwyżkę w przyszłości. Nie daj się także ponieść emocjom. Grożenie odejściem z pracy, gdy nie masz jeszcze konkretnej oferty, może źle się skończyć.

źródło: http://www.artelis.pl

Praca w Danii

2007-09-11T12:55:00.000-07:00

Dania nie należy do popularnych kierunków polskiej emigracji. Ten znajdujący się nieco na uboczu skandynawski kraj jest słabo znany i pomijany. Jako jeden z niewielu członków Unii Europejskiej zaproponował Polakom uproszczone zasady podejmowania pracy. W dalszym ciągu wymagane jest tutaj uzyskanie pozwolenia. Jeśli jednak znajdziemy pracodawcę to przyznawane jest ono niemal automatycznie. Tutejsza gospodarka przeżywa okres prosperity, a w kraju wolnych jest około 100 tys. miejsc pracy. Tymczasem w Danii pracuje jedynie około 11 tys. Polaków. Warto zainteresować się tamtejszymi ofertami pracy. Mimo początkowych trudności i wysokich kosztów życia typowych dla krajów skandynawskich możemy liczyć na spore zarobki i bezpieczeństwo socjalne.

Dania to zamożny kraj. PKB na głowę mieszkańca wynosi 39 330 dolarów. Jest więc ponad dwukrotnie wyższe niż w Polsce. Mieszka tutaj 5,4 mln mieszkańców, wzrost gospodarczy wynosi w ostatnich latach 2,5 – 3 proc. PKB rocznie, a bezrobocie jedynie 4,8 proc. Ludność tak małego kraju nie jest w stanie zaspokoić potrzeb pracodawców. Szacuje się, że obecnie potrzeba tam ponad 100 tys. pracowników, głównie w zawodach, których nie chcą wykonywać zamożni Duńczycy. Sytuacja zmusiła tamtejszy rząd do poszukiwania sposobu wyjścia z sytuacji. W marcu odbyły się w Warszawie Duńskie Tragi Pracy, a urzędy i związki zawodowe starają sie publikować informacje w języku polskim. Rząd pomaga pracodawcom poszukującym pracowników za granicą.

Mimo znacznej pozycji związków zawodowych i opiekuńczego charakteru państwa gospodarka ma bardzo nowoczesne oblicze. Prawie 74 proc. zatrudnionych pracuje w sektorze usług. Kraj jest jednym z liderów w produkcji energii odnawialnej, a w rankingu konkurencyjności Światowego Forum Ekonomicznego zajmuje 4. miejsce pod względem prac badawczo-rozwojowych, wdrażanych potem w gospodarce.

Duże znaczenie dla Polaka może mieć ranking łatwości prowadzenia działalności gospodarczej. W 2006 roku Dania zajęła w nim 7 miejsce na świecie. Polska 75. Ze względu na łatwość rozpoczynania działalności gospodarczej Dania uplasowała się na 14 a Polska na 114 miejscu. Kategoria pozwolenia i licencje to odpowiednio 6 i 146 miejsce a sprawy podatkowe to 15 pozycja Danii i 71 Polski. Mieszkańcy naszego kraju jako obywatele UE mają pełną swobodę w podejmowaniu działalności gospodarczej w Danii.

Pozwolenia i formalności dla osób szukających zatrudnienia

Polacy jako mieszkańcy Unii Europejskiej mogą bez żadnych przeszkód podróżować i przebywać w Danii. Pobyt turystyczny może trwać do trzech miesięcy bez konieczności uzyskania pozwolenia na pobyt stały. Osoby, które zamierzają poszukiwać pracy mają prawo przebywać w Danii do 6 miesięcy. Po trzech miesiącach trzeba wystąpić o odpowiednie zaświadczenie potwierdzające, że poszukujemy tutaj pracy i posiadamy niezbędne środki utrzymania. Można je otrzymać w rządowych starostwach powiatowych (statsamterne).

Turyści oraz osoby poszukujące pracy nie mają dostępu do krajowej pomocy społecznej. Prawo do pobytu wygasa z chwilą gdy zgłosimy się do ośrodka po pomoc. Osobom przebywającym na terenie Danii przysługuje podstawowa opieka zdrowotna w koniecznych przypadkach.

W celu poszukiwania pracy można korzystać z pomocy państwowych służb zatrudnienia i z transferu zasiłków socjalnych do Danii.

W 2004 roku znacznemu uproszczeniu uległy zasady dostępu do rynku pracy dla obywateli nowych państw członkowskich. Aby otrzymać pozwolenie na pracę konieczne jest posiadanie konkretnej oferty od pracodawcy.

„Przykładamy wielką wagę do utrzymania równowagi na rynku pracy w naszym kraju. Rząd duński stoi na stanowisku, że praca podejmowana w Danii musi być wykonywana na takich samych warunkach płacowych i pracy, jakie zwyczajowo obowiązują w naszym kraju. Nie zgadzamy się na to, ażeby obywatele innych krajów byli zatrudniani do gorszych prac i na gorszych warunkach płacy i pracy” — napisał w oświadczeniu minister zatrudnienia Claus Hjort Frederiksen.

Dlatego pracownik z zagranicy może zostać zatrudniony po spełnieniu następujących warunków:

zatrudnienie w wymiarze co najmniej 30 godz. tygodniowo,

zatrudnienie musi być na zasadach odpowiadających układom zbiorowym lub w inny sposób zapewniać spełnienie standardów płacy i warunków pracy obowiązujących dla danej pracy,

pracodawca musi być zarejestrowanym podatnikiem podatku dochodowego, zgodnie z wymogami duńskiej Ustawy o opodatkowaniu dochodów u źródła ich powstawania,

pracodawca nie może być objęty legalnym sporem zbiorowym.

Podjęcie pracy może nastąpić wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia na pobyt i pracę od duńskiego Urzędu ds. Cudzoziemców. Obowiązuje następujący porządek. W pierwszej kolejności otrzymujemy od pracodawcy konkretną ofertę, która analizowana jest przez miejscowe władze. Na tej podstawie możemy uzyskać pozwolenie na pobyt, a po spełnieniu tej formalności otrzymujemy pozwolenie na pracę.

Przedsiębiorcy należący do krajowych branżowych związków pracodawców mogą ubiegać się o tzw. zatwierdzenie z góry. Oznacza to, że najpóźniej 30 dni po rozpoczęciu pracy powinno się uzyskać zezwolenie na pracę.

O wszystkie pozwolenia należy ubiegać się w Urzędzie ds. Cudzoziemców lub w Ambasadzie Królestwa Danii w Warszawie. Część aplikacji wypełniana jest przez pracodawcę, który przesyła ją następnie pracownikowi do uzupełnienia. Gotową aplikację należy przekazać do odpowiedniego urzędu.

Pozwolenie na pracę obowiązuje przez 12 miesięcy i dotyczy konkretnego stanowiska pracy. Po tym okresie pozwolenie może zostać przedłużone. Znalezienie nowej pracy wymaga ponownego rozpoczęcie procedury uzyskiwania pozwolenia na pobyt i pracę. Osoby zatrudnione w Danii bez przerw przez co najmniej 12 miesięcy w trybie określonym dla obywateli nowych państw UE, mogą po 12 miesiącach zmienić pracę bez ponownego ubiegania się o zezwolenie.

Praca bez pozwolenia jest w Danii traktowana jak przestępstwo i wiąże się z groźbą grzywny, a nawet pozbawienia wolności. Sankcje dotyczą zarówno pracowników jak i pracodawców.

Innym sposobem zatrudnienia na terenie Danii może być delegowanie pracowników przez zagraniczną firmę. Firma musi być płatnikiem VAT i zarejestrować się jako płatnik w Urzędzie do Spraw Celno-Podatkowych. Pracownicy powinni mieć dokumenty z ZUS pozwalające stwierdzić fakt opłacania składek oraz, w przypadku pracy dłuższej niż trzy miesiące, certyfikat pobytowy obywatela UE/EOG. Urzędy sprawdzą ponadto czy praca ma charakter świadczenia usług czy pracy u duńskiego pracodawcy.

Działalność gospodarcza

Obywatele polscy mają zagwarantowaną pełną swobodę w prowadzeniu działalności gospodarczej. Duńskie prawo przewiduje możliwość samozatrudnienia, prowadzenie oddziału zagranicznego przedsiębiorstwa, przedstawicielstwa lub założenie firmy na miejscu. Najpopularniejszą formą działalności gospodarczej są spółki akcyjne i z ograniczoną odpowiedzialnością.

Aby prowadzić działalność gospodarczą należy zarejestrować się w Agencji Przedsiębiorstw i Handlu oraz wystąpić o nadanie numeru identyfikacyjnego CVR (numer centralnego rejestru firm). Na osiem dni przed planowanym rozpoczęciem działalności należy zgłosić działalność w regionalnym urzędzie podatkowym.

Przedsiębiorcy mają pełną swobodę wyboru prawnej formy prowadzenia działalności. Do najpopularniejszych form działalności należą:

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (ApS) – jej kapitał akcyjny musi wynosić minimum 125 tysięcy koron duńskich. Niezbędne jest powołanie prezesa i zarządu, podpisanie umowy założycielskiej oraz uchwalenie statutu. Jest to najpopularniejsza forma wśród małych i średnich przedsiębiorstw. Działalność określona w Ustawie o spółkach akcyjnych. Rejestracja w Agencji Przedsiębiorstw i Handlu jest bezpłatna.

Spółka akcyjna (A/S) – jej kapitał akcyjny musi wynosić minimum 500 tysięcy koron duńskich. Niezbędne jest powołanie prezesa i zarządu, podpisanie umowy założycielskiej oraz uchwalenie statutu. Działalność określona w Ustawie o przedsiębiorstwach prywatnych. Przynajmniej jeden z założycieli musi być osobą fizyczną lub prawną na stałe zamieszkałą w Danii lub innym państwie UE. Rejestracja w Agencji Przedsiębiorstw i Handlu jest płatna.

Oddział zagranicznej firmy (Filial).

Spółka jawna (I/S) – rejestracja wymaga podpisania umowy założycielskiej.

Spółka komandytowa (K/S) – rejestracja wymaga podpisania umowy założycielskiej.

Samozatrudnienie

Przepisy dają każdemu obywatelowi UE prawo do założenia działalności gospodarczej i świadczenia usług w ramach samozatrudnienia. Dania daje też pełną swobodę świadczenia usług osobom, które są samozatrudnione w Polsce.

Najpóźniej na osiem dni przed planowanym rozpoczęciem działalności podlegającej opodatkowaniu należy w Agencji Przedsiębiorstw i Handlu złożyć podanie o rejestrację. Agencja przesyła je do Urzędu do Spraw Celno-Podatkowych. Tam następuje weryfikacja, czy planowana przez nas działalność ma znamiona samozatrudnienia. W razie wątpliwości Urząd może zwrócić się do nas o dodatkowe wyjaśnienia lub odmówić rejestracji i zalecić zatrudnienie na podstawie pozwolenia i umowy o pracę.

Prowadzenie takiej działalności wiąże się najczęściej z pobytem dłuższym niż trzy miesiące. Dlatego konieczne jest uzyskanie certyfikatu pobytowego obywatela UE/EOG. Łączy się to z koniecznością przedstawienia w odpowiednim urzędzie regionalnym biznesplanu na pierwszy rok działalności sporządzonego przez dyplomowanego księgowego lub umowy najmu lokalu, który będzie siedzibą firmy. Certyfikat należy uzyskać jeszcze przed zarejestrowaniem działalności w Agencji Przedsiębiorstw i Handlu. Władze regionalne również sprawdzają czy nasza działalność ma charakter samozatrudnienia i mogą odmówić wydania certyfikatu.

Osoby prowadzące działalność gospodarczą na terenie Polski mogą bez ograniczeń świadczyć usługi. Warunkiem jest posiadanie statusu płatnika VAT w Polsce i zarejestrowanie się w Urzędzie do Spraw Celno-Podatkowych jako płatnik tego podatku w Danii. Urząd zwróci się do nas z prośbą o przedstawienie dodatkowych dokumentów, które pozwolą ustalić czy prowadzona przez nas działalność będzie miała charakter samozatrudnienia.

Świadczenie usług w Danii wiąże się z obowiązkiem (w przypadku pobytu dłuższego niż 3 miesiące) uzyskania certyfikatu pobytowego obywatela UE/EOG. Przed wyjazdem z Polski należy uzyskać dokumenty poświadczające opłacanie składek ZUS.

Podatki

Podatki są tutaj bardzo wysokie. Osoby zarabiające dużo płacą nawet ponad 50 proc. podatku dochodowego. Jednocześnie jak w każdym kraju skandynawskim bardzo rozbudowany jest system ulg podatkowych i świadczeń socjalnych. Od dochodu można odliczyć np. składki płacone na rzecz związków zawodowych, koszty dojazdów do pracy lub ulgi rodzinne.

Podatek dochodowy od osób fizycznych składa się z podatku państwowego wpłacanego do budżetu centralnego oraz podatku płaconego gminie i władzom regionalnym oraz składki na rynek pracy.

Stawki podatku kształtują się następująco:

Podatek liniowy na rzecz gminy i władz regionalnych – średnio 31,7 proc.

Progresywny podatek państwowy. Stawka podstawowa to 5,5 proc. dla dochodów wyższych od kwoty wolnej od podatku 37 600 koron, powiększonych o dochody od kapitału. Dodatkowo 6 proc. dla dochodów wyższych od kwoty 259 500 koron, powiększonych o dochody od kapitału. Oraz dla najbogatszych 15 proc. dla dochodów wyższych od kwoty 311 500 koron, powiększonych o dochody od kapitału.

Składka na rynek pracy – 9 proc.

Dochody osób fizycznych mogą być obciążone podatkami do poziomu 59 proc. ustalonego jako maksymalny. Na każdy okres podatkowy ustalana jest kwota wolna od podatku oraz maksymalny pułap obciążeń podatkowych.

Rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym. Według prawa, każda osoba powyżej 15 roku życia lub młodsza uzyskująca dochód jest zobowiązana do składania rocznego zeznania podatkowego.

Pracownicy zagraniczni nie posiadający stałego miejsca pracy lub nieprzebywający w Danii przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, są zobowiązani do opodatkowania dochodów uzyskiwanych tylko w Danii. Osoby pracujące dłużej niż 6 miesięcy podlegają pełnemu obowiązkowi podatkowemu. Po spełnieniu warunków mogą jednak płacić podatek w wysokości 25 proc. Osoba taka musi pracować dla firmy, która podlega pełnemu obowiązkowi podatkowemu na terenie Danii lub dla oddziału firmy zagranicznej. Musi być zatrudniona na okres minimum 3 miesięcy, nie dłużej jednak niż na 3 lata. Minimalne miesięczne wynagrodzenie musi wynosić 47 500 koron powiększone o 9 proc. składkę na świadczenia socjalne, która obowiązuje wszystkich pracujących.

Stawka podatku od dochodów osób prawnych wynosi 30 pproc. Podstawę naliczenia podatku stanowi całkowity dochód firmy, łącznie z dochodem od kapitału. System naliczania podatku obejmuje wszystkie rodzaje podmiotów gospodarczych działających w Danii. Podatek nalicza się od przychodu pomniejszonego o koszty działalności i przewidziane prawem odpisy podatkowe i z dodanymi zyskami kapitałowymi.

Podatek od wartości dodanej (VAT) ma jednolitą stawkę 25 proc. Obejmuje on wszystkie towary i większość usług. Władze nie przewidziały obniżonych stawek podatkowych. W niektórych branżach obowiązuje jednak zerowy podatek. Są to:

sprzedaż lub wynajem nieruchomości wraz z dostawą gazu, wody, energii,

ogrzewanie,

wygrane na loteriach i grach liczbowych,

usługi bankowe i transakcje ubezpieczeniowe,

usługi socjalne i opieka medyczna,

działalność kulturalna, edukacja i sport amatorski,

transport osób środkami publicznymi.

Wszystkie duńskie firmy i odziały firm zagranicznych dostarczające towary i usługi podlegające podatkowi VAT oraz realizujące roczny obrót o wartości ponad 50 000 koron są zobowiązane do płacenia podatku.

Firmy zagraniczne zobowiązane do rejestracji VAT wraz z realizacją w Danii pierwszej transakcji podlegającej podatkowi od towarów i usług.

Dodatkowo obowiązują tutaj podatki akcyzowe, opłaty rejestracyjne samochodów oraz opłaty skarbowe i inne.

W 2001 roku Polska i Dania podpisały konwencję o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku.

Jak poszukiwać pracy?

Najlepszą okazją do znalezienia pracy wydają się targi organizowane przez duńskie władze. Spotkamy tam i pośredników i przedsiębiorców poszukujących pracowników. Taka impreza odbyła się w tym roku w Warszawie.

W Polsce ofert pracy z Danii poszukiwać można też w Europejskich Służbach Zatrudnienia EURES oraz w firmach zajmujących się pośrednictwem pracy. Wiele ofert znajdziemy w gazetach i portalach internetowych. Formalności związane z uzyskaniem pozwolenia na pracę można załatwić za pośrednictwem duńskiej ambasady, a więc opłaca się poszukać pracy na miejscu w Polsce.

Osoby, które wyjechały do Danii, aby na miejscu poszukać pracy mogą bez przeszkód korzystać z usług publicznych służb zatrudnienia. Oferują one pomoc podczas poszukiwania pracy, udostępniają oferty, umożliwiają opublikowanie CV, ułatwiają kontakt z pracodawcą oraz zajmują się poradnictwem. Częścią publicznego systemu są lokale Job–shops, gdzie znaleźć można oferty pracy oraz skorzystać z telefonu i kserografu. Na ulicach znajdziemy także stanowiska komputerowe umożliwiające przeglądanie ofert pracy (Job boxes). Działają tutaj doradcy EURES.

Najwięcej ofert pracy znajduje się w portalu internetowym Jobnet. Umożliwia on wyszukiwanie ofert pracy oraz umieszczenie w bazie danych własnego CV. Będzie ono dostępne dla pracodawców. Istnieje specjalny portal poświęcony pracy sezonowej.

Działa tutaj bardzo wiele prywatnych agencji pośrednictwa, których oferty często publikowane są w Internecie.

Dobrym źródłem ofert pracy są gazety i ich wydania internetowe. Najobfitsze w oferty są wydania niedzielne i środowe. Część gazet tworzy własne bazy CV.

W Danii bardzo silną pozycję mają związki zawodowe. Należy do nich około 80 proc. pracowników. Niektóre związki zajmują się poradnictwem, w tym poradnictwem pracy, a niektóre dysponują bazami ofert dla swoich członków.

Warunki pracy i płace

Dania to kraj związków zawodowych. Nie ma tutaj ustawowo ustalonych płac minimalnych. Większość uregulowań dotyczących warunków pracy i wynagrodzeń ustalanych jest w drodze negocjacji pomiędzy Federacją Związków Zawodowych a Konfederacją Pracodawców.

Dania to wysokie podatki, ale również wysoki poziom bezpieczeństwa socjalnego i rozbudowane funkcje opiekuńcze państwa.

Płace

Pensje minimalne są ustanawiane osobno dla różnych sektorów przez układy zbiorowe. Za godzinę pracy można dostać tutaj 13 – 15 euro. Specjaliści mogą liczyć nawet na 20 – 30 euro.

Czas pracy

Tydzień pracy wynosi 37 godzin, a płatny urlop aż 5 tygodni. Wszystkie uregulowania wynikają z umów pracowników i przedsiębiorców. Za pracę ponadwymiarową przysługują wyższe stawki. Za każde dodatkowe 37 godzin pracy przysługują 2 godziny urlopu. Za godziny nadliczbowe przysługują wyższe stawki. 50 proc. za pierwsze 3 godziny i 100 proc. za godziny następne.

Pracownikom należy się 30 dni urlopu (wliczając soboty) w roku. Rok urlopowy trwa od 2 maja do 1 maja roku następnego. Pełne prawa nabywa się po przepracowaniu roku. Osoby, które nie przepracowały pełnego roku nabywają prawo do części urlopu (2,5 dnia za każdy miesiąc).

Umowy o pracę

Podstawową formą jest umowa o pracę. Czasowe umowy o pracę muszą być zawierane pomiędzy pracownikiem, a agencją pracy czasowej. Podstawowe kwestie jakie musi rozstrzygać umowa to wysokość pensji i wymiar czasu pracy, urlop, godziny rozpoczęcia pracy oraz okres wypowiedzenia.

Koszty życia

Dania to państwo socjalne. Dlatego spotkamy się tu z szeroko rozwiniętymi świadczeniami w zakresie ochrony zdrowia, opieki medycznej, pomocy rodzinie, z bezpłatnym szkolnictwem na wszystkich szczeblach i szeroko rozbudowanym systemem stypendialnym dla uczącej się młodzieży, świadczeniami na wypadek bezrobocia, rozbudowanym systemem opieki społecznej dla niepełnosprawnych i ludzi w podeszłym wieku.

Jednak dla osoby przyjeżdżającej z Polski jest to kraj bardzo drogi. Ceny żywności są wysokie. Można je jednak zniwelować robiąc zakupy w określonych miejscach, np. w sklepach dyskontowych (np. Aldi).

Sporym problemem może być wynajęcie mieszkania. Za jednopokojowy lokal w Kopenhadze zapłacimy od 3,5 tys. koron miesięcznie. Koszty można zmniejszyć wynajmując większe mieszkanie w kilka osób. Należy zwrócić uwagę czy umowa najmu obejmuje odpowiednią ilość osób. Tańsze oferty znajdziemy też w mniejszych miastach. Przykładowo, ceny jednopokojowych mieszkań w Roskilde zaczynają się od 2 tys. koron miesięcznie.

Osoby planujące wynajęcie mieszkania muszą liczyć się z koniecznością zapłacenia kaucji, która może wynieść trzykrotność miesięcznego czynszu. Ci, którzy mają z tym problem, mogą szukać pomocy w urzędach gminy, które udzielają dofinansowania lub pożyczek osobom o niskich dochodach.

Zgodnie z duńską ustawą o najmie, najemca musi otrzymać umowę najmu, która zawiera warunki uzgodnione między najemcą a właścicielem lokalu.

Jak w większości krajów Europy Zachodniej najpopularniejszym środkiem transportu są pociągi. Istnieje tutaj gęsta sieć połączeń kolejowych uzupełnionych na niektórych trasach komunikacją autobusową.

Oto przykładowe ceny biletów kolejowych do i z Kopenhagi:

Miasto	Cena za przejazd w II klasie (w euro)

Esbjerg	34
Herning	34
Horsens	32
Kolding	30
Odense	24
Randers	36
Vejle	30
Aalborg	38
Aarhus	34

Komunikacja miejska jest rozbudowana i obejmuje również tereny podmiejskie. Tak jest w Kopenhadze, gdzie funkcjonuje zintegrowany system obejmujący autobusy, kolejki podmiejskie i metro. Cena biletu zależy od ilość stref i czasu przez jaki bilet jest ważny.

Bardzo popularnym środkiem transportu są rowery. Infrastruktura i kierowcy są przyjaźni rowerzystom. Po przyjeździe można zainwestować we własny rower lub korzystać z ogólnodostępnych jednośladów działających na zasadzie wózków supermarketowych (blokada zwalniana za pomocą monety).

Jakich pracowników poszukują Duńczycy?

Kraj cierpi na niedobór pracowników. Ilość miejsc pracy uzależniona jest jednak od branży. Od lat cenieni są tutaj polscy inżynierowie. Pozostali specjaliści też mogą wybierać w ofertach. Chodzi zwłaszcza o branżę IT oraz zawody medyczne.

Panuje stałe i wysokie zapotrzebowanie na pracowników branży budowlanej, pracowników sezonowych, pracowników produkcji, gastronomi i transportu.

Większość Duńczyków mówi płynnie po angielsku, ale osoby, które chcą znaleźć dobrą pracę powinny znać miejscowy język. Nie dotyczy to niektórych branż takich jak IT lub prace sezonowe. Osoby planujące prowadzenie działalności gospodarczej również mogą spotkać się z barierą językową, gdyż sprawy urzędowe lub podatkowe załatwiane są w rodzimym języku.

Mateusz Grabowski

źródło: http://www.gazetapodatnika.pl

Student tymczasowy - praca tymczasowa dla studentów

2007-09-08T03:39:00.000-07:00

Czy student ma szansę na zatrudnienie za pośrednictwem agencji doradztwa personalnego? Tak, pod warunkiem, że jest to agencja pracy tymczasowej.

Agencje doradztwa personalnego zajmujące się rekrutacją stałych pracowników są zgodne co do tego, że pełen etat i studia dzienne nie wchodzą w grę. Za to agencje pracy tymczasowej mają od studentów bardzo dużo zgłoszeń.

Na stałe na własną rękę

Pracodawcy poszukują za pośrednictwem agencji doradztwa osób dyspozycyjnych, z doświadczeniem, często specjalistów. - Rekrutujemy pracowników na stałe i nie mieliśmy jeszcze takiego przypadku, żeby na etacie został zatrudniony student. Poza tym pracodawcy rzadko poszukują osób bez doświadczenia - mówi Luiza Karp z rzeszowskiego Human Resources Development. Jeżeli jednak czas pracy na danym stanowisku nie jest normowany, szanse studenta wzrastają. - Ostatnio przeprowadzaliśmy projekt rekrutacyjny na stanowiska przedstawiciela handlowego i w jego wyniku zostało zatrudnionych kilku studentów - dodaje. Podobnego zdania jest agencja Staff Office z Krakowa - Studentowi będzie raczej trudno znaleźć pracę za pośrednictwem agencji, chyba, że będzie to agencja specjalistyczna, oferująca pracę tymczasową. - Staff Office zajmuje się rekrutacją głównie specjalistów. Szansę mieliby tu np. studenci wieczorowi i zaoczni starszych lat, posiadający już doświadczenie i mający wiedzę ekspercką, np. w dziedzinie informatyki. Docelowymi klientami takich agencji jak Staff Office są osoby z doświadczeniem.

Tymczasowa na czasie

Sytuacja na rynku pracy tymczasowej przedstawia się wręcz odwrotnie. I to nie tylko ze względu na możliwość dopasowania godzin pracy do obowiązków uczelnianych. Zdaniem Piotra Wysockiego z Adecco, jednej z największych agencji pracy tymczasowej w Polsce, to także świetny start w życie zawodowe. - Warto w ten sposób rozpoczynać karierę. Jaka sytuacja panuje na rynku pracy - wszyscy wiedzą, a praca tymczasowa to relatywnie najprostszy sposób na zdobycie doświadczenia - mówi. - Duża część rekrutowanych osób to studenci ostatnich lat, którzy mają większą swobodę organizacji własnego czasu (pracują do godzin popołudniowych) lub ludzie tuż po studiach. Od tymczasowego zatrudnienia zaczynają też często absolwenci szkół średnich.

Jak zapewnia Wysocki, doświadczenie wcale nie jest warunkiem koniecznym, aby zostać przyjętym. Na początku studenci są angażowani w działach administracyjnych, jako pomoc przy projektach czy w dziale księgowym i nie mają zbyt wygórowanych żądań. - Z naszych doświadczeń wynika, że co prawda nie często, ale zdarza się, że pracownicy są później zatrudniani na stałe, są wdrażani w bardziej zaawansowane obszary działalności firmy - dodaje. A doświadczenie można znaleźć praktycznie w każdej dziedzinie. - Obecnie najbardziej dynamicznie rozwija się w Polsce szeroko pojęta branża motoryzacyjna. Mogę zaryzykować stwierdzenie, że do maja br. w tej branży zatrudniana była co druga osoba znajdująca pracę tymczasową. Poza tym dynamicznie rozwija się telekomunikacja, logistyka i transport, a także branża FMCG. Kandydatów do pracy poszukują także banki oraz instytucje finansowe.

Jak się zgłosić?

Podejmując pracę tymczasową pozostaje się pracownikiem agencji, a nie firmy, dla której wykonuje się pracę. Dlatego wszelkie formalności załatwia się w agencji. Pierwszy etap to rejestracja w agencji i złożenie swojego CV. Niektóre agencje, jak np. opolski Vedior, mogą pomóc w jego napisaniu. Jeśli aplikujemy na konkretne ogłoszenie znalezione na stronie internetowej, należy dołączyć list motywacyjny. Aby jedynie się zarejestrować w bazie danych agencji, należy dołączyć ogólny list motywacyjny wyjaśniający jakiego rodzaju pracy się poszukuje. Adecco przygotowało specjalny formularz, który kandydat może wypełnić również elektronicznie. - Im więcej zawartych w nim informacji, tym lepiej. Zastępuje on CV - kandydat podaje swoje wykształcenie, doświadczenie, umiejętności, a także branże czy zawody jakie go interesują. Pierwszy etap rekrutacji przeprowadza agencja. Niekiedy jest to tylko wstępna rozmowa kwalifikacyjna, ale większe agencje stosują również inne metody weryfikacji kandydatów. - W razie potrzeby badamy ich predyspozycje za pomocą tzw. testów Xpert. Sprawdzamy w ten sposób np. znajomość języka, umiejętność pracy z klawiaturą, a nawet zdolności manualne czy rozróżniania kolorów (ważne przy stanowiskach produkcyjnych - np. przy produkcji komponentów samochodowych). Wkrótce kandydaci będą przechodzili również testy psychologiczne, nad którymi pracujemy - mówi Piotr Wysocki. W zależności od potrzeb rekrutacyjnych firmy, agencja wysyła na końcowe rozmowy kilka, kilkanaście, a niekiedy i kilkadziesiąt osób. Ostateczna decyzja zależy zawsze od firmy, dla którego będziemy wykonywać daną pracę.

źródło:://praca.money.pl/wiadomosci/artykul/student;tymczasowy;-;praca;tymczasowa;dla;studentow,117,0,136309.html

Staż z urzędu

2007-08-31T12:06:00.000-07:00

Jednym z projektów programu rządowego Pierwsza Praca jest staż zawodowy. Od niedawna mogą z niego skorzystać nie tylko absolwenci lecz również bezrobotni studenci studiów wieczorowych i zaocznych.

Żeby mieć szansę na wzięcie udziału w tym programie trzeba spełnić kilka warunków. W przypadku absolwentów jest to konieczność zarejestrowania się w odpowiednim urzędzie pracy (zgodnie z zameldowaniem, stałym lub tymczasowym) jako osoba bezrobotna. Ważny jest też wiek: absolwenci mają prawo do udziału w projekcie jeśli nie ukończyli 27 roku życia, ale nie dłużej niż 12 miesięcy od czasu obrony. Od czerwca 2004 roku w programie mogą wziąć udział także bezrobotni studenci zaoczni i wieczorowi,, którzy w czasie starań o staż, nie mają ukończonych 25 lat.

Warunkiem otrzymania stażu jest również brak doświadczenia zawodowego. Ministerstwo Gospodarki i Pracy dokładnie określa, czym jest brak takiego doświadczenia. Jeśli ktoś został zatrudniony wcześniej, ale na czas krótszy niż trzy miesiące, może starać się o staż (nie jest istotne na podstawie jakiej umowy czy o dzieło, czy o pracę). Jeśli pracował gdzieś dłużej niż trzy miesiące jest traktowany jako osoba z doświadczeniem i nie kwalifikuje się do programu.

Osoba, która korzysta z programu stażowego jest jednak nadal uznawana za bezrobotną. Wynagrodzenie, jakie dostaje (w tym momencie jest to 504 zł miesięcznie brutto) jest traktowane nie jako pensja, ale jako stypendium stażowe. Staż może trwać od trzech do dwunastu miesięcy. Osoby uczestniczące w programie mają prawo do dwóch dni odpłatnego urlopu za każde przepracowane 30 dni.

Z firmami bezpośrednio współpracują urzędy pracy, rodzaj partnerów zależy od nich. Na przykład we Wrocławiu są to zarówno np. Urząd Miasta jak i firmy prywatne - małe, średni i duże. W Wałbrzychu, gdzie działa specjalna strefa ekonomiczna, Powiatowy Urząd Pracy współpracuje m.in. z Cersanitem i Toyotą. Stażyści są kierowani na odpowiednie staże ze względu na ich kwalifikacje i wykształcenie.

W Płocku z urzędem pracy współpracuje od kilku lat Polski Koncern Naftowy Orlen. - Koncern koncentruje się na absolwentach, głównie z Płocka. - mówi Mikołaj Koterski, zastępca dyrektora ds. rekrutacji i rozwoju kadr. - Zainteresowanie odbyciem stażu w naszej firmie jest duże. W zależności od sezonu, w którym ogłaszamy nabór, jest to od kilku do kilkunastu osób na jedno miejsce. Największe zainteresowanie odnotowujemy w czerwcu, kiedy studenci obronią już prace magisterskie. Podstawą wyboru stażystów są rozmowy kwalifikacyjne, które pozwalają nakreślić profil kandydata oraz sprawdzić jego aktywność w okresie studiów. Obecnie w firmie odbywa staż około 50 osób. Pracują we wszystkich działach firmy - od produkcji po kadry i administrację. Zawsze staramy się, aby ci najlepsi u nas zostali. Dwa lata temu po stażu zatrudniliśmy około 20 osób, czyli połowę uczestników edycji.

Liczba osób korzystających ze stażu zawodowego stale wzrasta. W 2002 roku z programu stażu absolwenckiego skorzystało ponad 54 tys. osób, rok później liczba ta się podwoiła - odnotowano ponad 120 tys. stażystów, a szacunki za rok 2004 mówią o liczbie 140 tys. osób, które odbędą staż zawodowy.

Oprócz stażu zawodowego istnieją też inne programy walki z bezrobociem, z których może skorzystać absolwent. Jednak nie są one tak atrakcyjne, jak staż. Jest to przygotowanie zawodowe dla osób mające wykształcenie, które nie pozwala im na znalezienie pracy i które mają już pewne doświadczenie zawodowe. A prace interwencyjne i roboty publiczne są raczej skierowane do osób, które już długo nie pracują. Pomimo tego, że za staż nie dostaje się dużego wynagrodzenia, jest szansa, że dobry stażysta zostanie w firmie zatrudniony na stałe.

Anna Rajca
pracuj.pl

Równi i równiejsi - dyskryminacja w pracy

2007-08-28T14:12:00.001-07:00

Teoretycznie nie ma sprawy. W każdej firmie liczą się tylko kompetencje. Ale przecież wiadomo, że ubiegając się o stanowisko menedżera, lepiej być młodym mężczyzną niż samotną matką czy kobietą po 50.

Gdyby zmniejszyć populację ziemską do liczby 100 osób zamieszkujących wioskę – zachowując proporcje dotyczące wszystkich istniejących ras, wyznań czy statusu materialnego – okazałoby się, że mieszka tam: 61 Azjatów, 12 Europejczyków, 13 Afrykanów, po 50 mężczyzn i kobiet, 26 osób rasy białej, 33 chrześcijan i... 11 homoseksualistów. Nie umiałoby czytać 14 osób, tylko osiem miałoby komputer, siedem posiadało co najmniej średnie wykształcenie, a aż 80 żyłoby w slumsach. Te wyliczenia sporządziła amerykańska agencja rządowa National Environmental Satellite and Information Service (NESIS).

Z kolei Departament Pracy USA podał, że do 2050 r. populacja w tym kraju zwiększy się o 50 proc., z czego grupy mniejszościowe będą stanowiły ponad połowę. Liczba osób starszych wzrośnie ponad dwukrotnie, więc do pracy pójdzie na pewno więcej niż obecnie kobiet i osób niepełnosprawnych.

Nic dziwnego, że w obliczu takich prognoz zapanowała w amerykańskich firmach moda na zarządzanie różnorodnością (diversity management). Korporacje pilnują, by zatrudniać pracowników różniących się płcią, wiekiem czy pochodzących z odmiennych kultur. Chcą już teraz dostosować się do tendencji, która za 40 – 50 lat będzie normą. W dodatku okazało się, że to się firmom po prostu opłaca. Z badań wynika przecież, że taka polityka poprawia wydajność, sprzyja kreatywności oraz daje poczucie bezpieczeństwa. Jednym słowem – ma same zalety.

– Mamy duży szacunek dla różnorodności – deklaruje Agnieszka Dziewulska, HR manager Hewlett-Packard Polska. – Dlaczego? To proste. Gdy ludzie czują się komfortowo, firma zyskuje.

We wszystkich filiach HP na świecie obowiązuje niepisana „diversity policy”, zakazująca dyskryminacji pod każdym względem. Są także programy uwzględniające potrzeby pracowników. Między innymi w polskim oddziale korporacji funkcjonuje od kilku lat program dla młodych rodziców – Maternity Leave Policy. Dzięki niemu pracownice z co najmniej rocznym stażem pracy otrzymują po urlopie macierzyńskim dodatkowe osiem tygodni płatnego w 80 proc. urlopu. Potem mogą wracać do pracy stopniowo, na część etatu. Jeżeli pozwala na to zakres obowiązków, mogą też pracować w domu, gdyż firma płaci za stałe łącze i zapewnia laptopa. Z tych przywilejów coraz chętniej korzystają również młodzi ojcowie.

– Kobiety nie boją się poinformować o spodziewanych narodzinach dziecka, ponieważ wiedzą, że na ich miejsce zostanie przyjęty pracownik tymczasowy – wyjaśnia Agnieszka Dziewulska.

– A mogą powrócić do pracy nawet po dwóch latach. Ważne jest zaufanie i komunikacja oraz to, że chcą do nas wrócić. Bardzo starannie dobieramy ludzi, więc zależy nam, żeby pracowali dla nas jak najdłużej.

Na inny pomysł wpadł IBM. We współpracy z konsultantami amerykańskiej firmy WFD przeprowadził analizę potrzeb pracowników zatrudnionych w warszawskim biurze. Dzięki temu powstał w korporacji m.in. wewnętrzny portal dla opiekujących się dziećmi oraz osobami starszymi. Opracowano również program współpracy z przedszkolami i młodymi matkami („Bądźmy w kontakcie”), które dostają laptopy oraz mogą prowadzić tzw. home office, czyli biuro w domu. Mają także możliwość podnoszenia kwalifikacji, uczestnicząc w szkoleniach e-learningowych.

– Uświadamiamy w ten sposób pracownikom, że dalszy rozwój zależy wyłącznie od nich samych – mówi Katarzyna Turmińska, rzecznik IBM Polska. – Polityka dbania o równość szans wzmacnia ich zaangażowanie i lojalność, co się przekłada na motywację. Z kolei firma ma pewność, że zatrudnia rzeczywiście najlepszych specjalistów w swoich dziedzinach.

Choć branża IT ma opinię środowiska zdominowanego przez mężczyzn, to m.in. dzięki takim działaniom ponad 30 proc. zespołu IBM w Polsce stanowią kobiety (wśród menedżerów najwyższego szczebla – 21 procent).

Jasne zasady rekrutacji i przyznawania awansów, sprawiedliwe premiowanie kompetencji oraz wiedzy, a także równy dostęp do szkoleń są podstawą efektywnego zarządzania różnorodnością. Niestety, dla wielu działających w Polsce firm to tylko marketingowe frazesy. Niemal każdy pracodawca deklaruje walkę z dyskryminacją ze względu na płeć, wiek, wyznanie czy wygląd. I... na deklaracjach najczęściej się kończy. Wprawdzie wszyscy się zgadzają, że otwartość i poszanowanie praw pracowników to droga do sukcesu, ale na rozwiązania wychodzące naprzeciw ich potrzebom nie ma pieniędzy ani – co ważniejsze – chęci. Najczęściej dyskryminowane są kobiety.

Raczej rzadkością niż normą są standardy, jakie obowiązują np. w Laboratorium Kosmetycznym Dr Irena Eris, gdzie stwarza się kobietom możliwość łączenia obowiązków domowych i zawodowych (m.in. niepomijanie przy awansach kobiet przebywających na urlopach macierzyńskich). Irena Eris nie ma jednak poczucia, że jej firma robi coś specjalnego:

– Nie mamy żadnych programów promujących politykę równości ani sztucznych parytetów. Zawsze starałam się widzieć w pracownikach przede wszystkim wartościowych ludzi, a nie kobiety czy mężczyzn. Wydaje mi się, że to zupełnie wystarczy, by stworzyć w firmie klimat partnerstwa i zaufania.

Oczywiście, dużo łatwiej o atmosferę równości w przedsiębiorstwie współzarządzanym przez kobietę i zatrudniającym jedynie 38 proc. mężczyzn... Irena Eris broni się jednak zdecydowanie przed etykietką feministki.

– Po prostu zdaję sobie sprawę z potrzeb, które mają panie, to naturalne – mówi. – Szefowie nie prowadzą domów, nie robią zakupów i nie zajmują się dziećmi, zatem o pewnych sprawach czasem zwyczajnie nie mają pojęcia. Niekiedy naprawdę trudno ich winić za to, że nie mogą się wczuć
w sytuację młodej matki.

Tymczasem taka matka jest najczęściej pracownikiem wyjątkowo zdyscyplinowanym izmotywowanym. Jeśli już pracuje, to na najwyższych obrotach. Nie traci czasu na biurowe plotki przy automacie z kawą czy częste przerwy na papierosa, bo musi wyjść z biura przed siedemnastą, żeby odebrać dziecko od opiekunki albo z przedszkola. Częste zwolnienia lekarskie to mit, ponieważ kobiety, którym zależy na pracy, prędzej zorganizują rodzinno-sąsiedzką sieć wsparcia albo będą pracować w domu, niż pozwolą sobie na dwutygodniową nieobecność w firmie. Zaangażowanie młodych mam docenia także IKEA (aż 70 proc. zatrudnionych tu osób to kobiety), która, jak wiele skandynawskich firm, bardzo dba o standardy diversity. Stanowiska menedżerskie zajmują tu i kobiety, i mężczyźni, osoby młode i te starsze.

– Różnorodność jest wartością samą w sobie, dlatego staramy się o nią dbać na wielu poziomach, a jednym z przykładów może być wiek pracowników – opowiada Berenika Duda Uhryn, szefowa HR części dystrybucyjnej IKEA na Europę Centralną i Północną.

– Sama do niedawna w zespole miałam osoby od 24 do 55 lat, co było zarówno wyzwaniem, jak i wielką inspiracją dla wszystkich w grupie.

– Zatrudnianie osób w różnym wieku jest cenne ze względu na wymianę doświadczeń i pomysłów, uczy tolerancji, szacunku – podkreśla Irena Woźniak, szefowa rozwoju sieci IKEA w Polsce.

Podobnie myślą w Motoroli. Każdy pracownik-mężczyzna z okazji zostania ojcem dostaje pięć dodatkowych dni wolnego, które może spędzić z rodziną. Kobiety podczas urlopu macierzyńskiego mogą zachować komórkę, samochód służbowy lub komputer.

– Staramy się, żeby pracownice mogły z nami utrzymać kontakt – mówi Lucyna Wiskowska, dyrektor personalna Motoroli, która sama, od kiedy tu pracuje, urodziła dwoje dzieci. – U nas kobieta spodziewająca się dziecka nie zostaje wyrzucona poza nawias. Jedna z koleżanek otrzymała awans, gdy była w siódmym miesiącu ciąży. Taka polityka naprawdę procentuje. Wszystkie młode mamy wracają do pracy zaraz po urlopie macierzyńskim. W okresie ciąży chętnie przychodzą do pracy, a nadużywanie zwolnień lekarskich właściwie się nie zdarza.

Wydaje się więc, że aby zyskać pracowniczą wdzięczność – i przy okazji miano firmy przyjaznej – wystarczy niewiele. Ludzie są bardziej wydajni i lojalni, gdy czują się komfortowo. Nie boją się, że wraz z dłuższą chorobą czy założeniem rodziny stracą pracę i mają poczucie, że pracodawca traktuje ich po partnersku.

Tak naprawdę efektywne zarządzanie różnorodnością jest proste. Wymaga jedynie uczciwości i dobrej woli. Na przykład w Zakładach Farmaceutycznych „Unia” urządzono kącik zabaw dla dzieci, które przyjdą ze swoimi rodzicami do pracy, a pracownik, któremu powiększy się rodzina, otrzymuje 700 zł tzw. becikowego. Z kolei w krakowskim oddziale Philipa Morrisa oraz w warszawskim biurze Hewlett-Packarda są specjalne pokoje, w których młode matki mogą nakarmić i przewinąć niemowlę.

– Związek między dobrym samopoczuciem i satysfakcją pracowników a zadowoleniem klientów jest oczywisty – mówi Marek Kobielski, prezes zarządu NextiraOne Polska, którego firma dba o tzw. life-work balance.

Pracownicy NextiraOne nie siedzą w pracy po godzinach, a w piątki wszyscy mogą wyjść do domu już o 14.30.

– W działach finansowych, administracyjnych i handlowych nie wprowadziliśmy elektronicznych systemów ewidencji czasu pracy, wychodząc z założenia, że liczą się dla nas efekty, a nie godziny rzeczywiście spędzone w biurze – dodaje Kobielski.

Podobne przykłady można mnożyć, ale – niestety – wcale nie w nieskończoność. Wydaje się to dziwne. Jeżeli diversity management daje, jak zapewnia agencja NESDIS, pozytywne efekty w zakresie redukcji kosztów, wzrostu kreatywności i umiejętności rozwiązywania problemów, to dlaczego ciągle tak niewiele firm przykłada do tego wagę? Pracodawcy wzruszają ramionami, mówiąc: „Brak nam wsparcia”.

I jako przykład podają zatrudnianie osób niepełnosprawnych. Teoretycznie firmom się to opłaca, gdyż mogą korzystać ze zwolnień w zakresie m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych czy od nieruchomości.

Grupa kapitałowa impel tymczasem np. w 2005 r. obniżyła zatrudnienie osób niepełnosprawnych o 500 etatów (z 6486). I konsekwentnie będzie w przyszłości realizowała politykę niezwiększania liczby zatrudnianych niepełnosprawnych. Powodem jest brak jednoznacznego określenia roli państwa we wspieraniu tego zatrudnienia na następne lata.

Michała Kościa, dyrektora operacyjnego w Lionbridge Poland, który porusza się o kulach, taka sytuacja wcale jednak nie dziwi:

– To problem ogólnospołeczny, który nie dotyczy tylko rynku pracy. Nawet gdy firma wyrazi gotowość do zatrudniania niepełnosprawnych, jej szefowie i pracownicy muszą ich jeszcze z tą innością zaakceptować. Sztuczna integracja, jak i tworzenie gett dla niepełnosprawnych nie mają sensu.
Jedyny przywilej, z jakiego Michał Kość korzysta w pracy, to zapewnione ustawowo dziesięć dni dodatkowego urlopu. Jak twierdzi, nie oczekuje niczego więcej, ponieważ nigdy nie czuł się dyskryminowany.

– Jednocześnie trzeba zaznaczyć, że zawsze zatrudniały mnie osoby, które już wcześniej znałem – dodaje Kość. – Moja niepełnosprawność w ogóle nie była tematem rozmów, i tak jest do dzisiaj. To jednak idealna sytuacja, o której wiele podobnych mi osób może tylko pomarzyć.

Dyskryminacji na polskim rynku pracy nie da się zlikwidować szybko – to jest zła wiadomość. A dobra? Już za 50 lat co szósty człowiek na świecie będzie seniorem w wieku powyżej 65 lat, a liczba dzieci (a co za tym idzie – także młodych matek) zmniejszy się o 10 procent. To musi się odbić na popycie na pracowników w sile wieku. Pracodawcy będą mieli coraz większe trudności z obsadzeniem stanowisk.

I wtedy dopiero zaczną stawiać przede wszystkim na kompetencje.

Autorzy :: Monika Kruszewska
Joanna Machajska
Artykuł pierwotnie ukazał sie w miesięczniku www.nf.pl/klik.htm?numer_umowy=14314&link=www.manager-magazin.pl">MANAGER MAGAZIN numer 4/2007.

Wszystko o pracy akwizytora

2007-08-24T13:40:00.000-07:00

Ciężko być akwizytorem. Nikt cię nie lubi, nikt nie docenia twojej pracy, wszyscy mają cię za hienę i sępa. Ale zanim wykrzywimy się na widok kolejnego pukającego do drzwi sprzedawcy, warto wiedzieć ile musi dziennie znieść przeciętny akwizytor.

Musisz przekonać klienta, że jesteś jego przyjacielem.

fot. Tomasz Woźny

Jest trzydzieści stopni w cieniu a wszyscy normalni ludzie pochowali się po domach, albo siedzą nad morzem. Dojazd na Bielany trwa ponad dwadzieścia minut, wliczając w to dwie przesiadki. W parku pozostało jeszcze piętnaście minut na zebranie sił i wysłuchanie kilku fachowych porad.

- Rzadko się zdarza taki dzień, żeby ktoś nic nie sprzedał - mówi Marcin, od paru lat w branży. - Jeśli u kogoś taka sytuacja utrzymuje się dłużej, staramy się dowiedzieć co jest nie tak w jego metodzie sprzedaży.

Wzbudzić zaufanie

Pierwszy klient zawsze jest najtrudniejszy. Potem jest już łatwiej. Dzisiaj praca zaczyna się od ponurej kamieniczki, gdzieś na południu Bielan. Młoda kobieta patrzy na sprzedawcę z wyraźną nieufnością i chyba najchętniej od razu by go wyprosiła. Na szczęście jej mąż daje się przekonać atrakcyjnej ulotce, którą zostaje mu wręczona zaraz na początku rozmowy. W efekcie akwizytor zostaje zaproszony do środka.

- Jeśli klient cię wpuści, to masz już najtrudniejszą część za sobą - mówi Marcin. Rzeczywiście, człowiek wpuszczający akwizytora do mieszkania daje znać, że jest gotów przynajmniej wysłuchać co ma się mu do zaoferowania. Innymi słowy, udało się wzbudzić zaufanie klienta, a to absolutna podstawa, jeśli chce się coś sprzedać. Jednak od zostania wpuszczonym do udanej transakcji jest jeszcze daleka droga. Dopiero teraz zaczynają się negocjacje i przedstawianie produktu. Trzeba przedstawić zalety produktu tak, aby klient uwierzył że ma do czynienia z czymś wartym kupna, jednocześnie nie przesadzając.

Trzeba umieć rozpoznać, co chciałby usłyszeć potencjalny klient. Wbrew pozorom lizusostwo nie zaprowadza daleko. Jeśli szczerze pochwali się jakiś element domu to wszystko jest w porządku, ale jeśli zawsze na dzień dobry będzie się zachwycało świetnie urządzoną kuchnią i doskonałym gustem klienta to daleko się nie zajedzie. Ludzie nie są głupi, a lizusostwo od razu kojarzy się z fałszem i kręceniem.

- Jeśli ludzie poczują, że sprzedawca kręci, to już przegrał - wyjaśnia Marcin.

Niektórzy klienci lubią ludzi zdecydowanych, potrafiących walnąć pięścią w stół. Inni z kolei bardziej ufają spokojnym i łagodnym, a jeszcze inni wolą wesołków i dowcipnisiów. Poznanie preferencji klienta to sprawa kluczowa.

O klientach słów kilka

Na drugim piętrze drzwi starsza pani w bieliźnie na nasz widok rzuca głośne przekleństwo, po czym znika za zamkniętymi drzwiami. Za chwilę wyskakuje zza nich z czarną chustą narzuconą na głowę i miota w nas czymś na kształt egzorcyzmów, przeplatanych wulgarnymi epitetami. Wygląda to ciekawie, kiedy po dość patetycznym - Nie zabierzecie mnie szatany! Precz! - pada wiązanka - S...syny j...ne, spokoju kobiecie nie dadzą! Mało już k... zabraliście, nawet teraz mnie s...syny nie zostawicie.

Tu raczej nic się nie sprzeda. Lepiej się wycofać, zanim niedoszła klientka sięgnie po święconą wodę.

Tym razem sprawa zakończyła się ucieczką, ale nie jest tak, że akwizytor musi spokojnie znosić najgorsze obelgi ze strony nielicznych frustratów. Jeśli klient zaczyna się zachowywać obelżywie najlepiej wyjść, ale czasami zdarza się, że akwizytor straci cierpliwość przy szczególnie nieznośnej osobie. Inna akwizytorka z firmy właśnie krąży po kamienicy. W mieszkaniu numer trzy nie udała się sprzedaż, toteż idzie piętro wyżej. Właśnie rozpoczyna negocjacje, kiedy po schodach wchodzi pani spod mieszkania trzy.

- Bożena, nie wierz im! To cwaniaki, chwyty marketingowe tu robią.

Oczywiście, ze sprzedaży nici. Akwizytorka odwraca się i krótką wiązanką bluzgów i gróźb pozbywa się denerwującej pani spod numeru trzy. Gdyby tego nie zrobiła, kobieta szła by za nią po całej kamienicy, ostrzegając wszystkich sąsiadów przed „chwytami marketingowymi". Mimo to, zazwyczaj lepiej się opanować, szczególnie jeśli jesteś w czyimś mieszkaniu.

Kolejny dom. Dwudziestoparoletnia kobieta wita nas z rzadko spotykanym entuzjazmem. Jej hipisowski mąż jest średnio zachwycony, powód staje się jasny po wejściu do pokoju. Na biurku stoi pudełko od gry „Elder Scrolls IV", a na ekranie monitora widać zakutą w stal postać. Podczas gdy pani negocjuje warunki umowy, jej mąż co chwilę spogląda pożądliwie na komputer i swojego rycerza, najwyraźniej nie mogąc się doczekać powrotu do gry. Mimo to, sprzedaż się udaje.

Artur pracował już jako akwizytor w kilku polskich miastach, zanim zarząd wysłał go do Wrocławia. Nadzoruje innych, ale jeździ też w teren razem ze swoimi pracownikami.

- Raz trafiłem na taką nimfomankę - mówi. - Powiedziała, że nie chce kupować ale że mam ją prze...ć - po chwili zastanowienia dodaje: - Ale koniec końców i tak jej sprzedałem.

Przeciętny akwizytor obchodzi dziennie około trzydziestu domów. W momencie gdy jedna dzielnica zostanie ukończona, firmy wybiera nowe miejsce pracy.

Teleakwizycja

Ostatnio jednak tradycyjna akwizycja jest powoli wypierana przez telemarketing. Jest to jeszcze trudniejsza praca, bowiem sprzedawca jest pozbawiony możliwości gestykulacji i musi operować samym głosem. Taka sytuacja wymaga rzecz jasna zupełnie odmiennej taktyki.

Trzeba pamiętać, że mało kto ucieszy się, jeśli po odebraniu słuchawki usłyszy głos akwizytora, usiłującego mu coś sprzedać. Jeśli wierzyć doświadczonym pracownikom, ludzie o wiele agresywniej reagują, gdy muszą podejść do telefonu, niż na akwizytora dzwoniącego do drzwi. Kluczową sprawą staje się więc „zmiękczenie" klienta. Oto jedna z oficjalnych metod:

- Dzień dobry, tu (twoje imię) czy zastałem (imię klienta)? Tak? To świetnie! Proszę pana, dzwonię bo wygrał pan prawo do udziału w losowaniu, w którym główną nagrodą jest (tu wstawiamy jakąś fajną rzecz np. samochód). Losowanie odbędzie się (data). Moim zadaniem jest teraz sprawdzenie pańskich danych, aby upewnić się że w razie zwycięstwa nagroda zostanie panu przywieziona...Musze panu jeszcze powiedzieć, że ma pan dziś sporo szczęścia, bowiem specjalnie dla pana zarezerwowaliśmy (i właśnie tu przechodzimy do sedna sprawy, czyli do sprzedawanego przez nas produktu).

Cała sztuczka polega na tym, żeby klient uwierzył, że ma wielkie szczęście że właśnie do niego zadzwoniono. Oczywiście, nie każdy daje się nabrać na taki trick, dlatego też po wprowadzeniu następuje negocjacja podobna do tej z akwizycji.

Szkolenia telemarketingowe znacznie różnią się od szkoleń „klasycznej" akwizycji. Brak bezpośredniego kontaktu z klientem pozwala na wyłączenie emocji i tym samym na dużo większe wyrachowanie. Szkoleniowcy niekiedy sami radzą żeby wyciskać z klienta wszelkie informacje o jego życiu a nawet wykorzystywać osobiste tragedie.

- Żona mnie rzuciła...

- To świetnie, z naszym samochodem z pewnością znajdzie pan dziesięć nowych!

- Nie mam pracy...

- Ale jeśli pan wygra na naszej loterii, to już nie będzie pan musiał nigdy więcej pracować!

- Mam AIDS...

- A nie chciałby pan przed zejściem sprezentować żonie ślicznego naszyjnika naszej firmy? W ten sposób na pewno zostanie pan zapamiętany!

- Moje dzieci i żona zginęły w wypadku samochodowym...

- To straszne! A czy nie chciałby ich pan upamiętnić pięknym nagrobkiem? Bo jeśli wygra pan na naszej loterii...

Brzmi to dość makabrycznie, ale jest to jedna z pierwszych rzeczy, jakich trzeba nauczyć się na szkoleniu - wyłączenie emocji i sprzedanie produktu. Za wszelką cenę. W efekcie wielu ludzi szybko rezygnuje z takiej pracy.

Rzecz jasna, rzadko kiedy trafia się na ludzi z prawdziwymi problemami, toteż błędem byłoby wyobrażać sobie pracowników telemarketingu jako bandę zimnych i wyrachowanych potworów. Tym bardziej, że klienci często kłamią, żeby wprowadzić sprzedawcę w zakłopotanie.

Zresztą, pracując w telemarketingu trzeba się przyzwyczaić do dziwnych zachowań klientów.

- Jak będę chciał mieć więcej pieniędzy, to napadnę na bank! I co pan na to? No co pan na to? Szok, co nie? Dowaliłem? - oto odpowiedź klienta na pytanie, co zrobiłby z 10000 euro.

O ile w akwizycji każdy może sobie (w miarę) poradzić, o tyle telemarketing jest przeznaczony dla ludzi błyskotliwych, bardzo pewnych siebie, posiadających wielką siłę przebicia i anielską cierpliwość.

Często ludzie szukając pracy zgłaszają się do firm poszukujących konsultanta telefonicznego. W wielu przypadkach, owa „konsultacja" jest tak naprawdę zwykłym telemarketingiem, tak więc - jeśli nie odpowiada nam taki rodzaj pracy - lepiej od razu upewnić się przez telefon, zamiast tracić czas na rozmowę kwalifikacyjną.

Akwizycja w każdej formie jest ciężką i wyczerpującą - fizycznie i psychicznie - pracą. Dlatego nawet jeżeli nie chcemy nic kupić, to czasami wystarczy powiedzieć „Nie, dziękuję", zamiast powitać akwizytora pogardliwym uśmieszkiem bądź wiązanką wyzwisk, połączoną z groźbą zawiadomienia policji. W końcu dzwoniąc do nas nie mógł wiedzieć, że właśnie bierzemy kąpiel.

źródło: http://www.terazwroclaw.pl

Nauczyć się czytać ogłoszenia o pracy

2007-08-20T14:03:00.000-07:00

Osoby ubiegające się o pracę często zadają sobie jedno pytanie "Czy ja się do tego nadaję"? Tymczasem powinni także sprawdzić profil firmy i zastanowić się, czy pracodawca może zapewnić warunki pracy zgodne z ich oczekiwaniami.

Nie zawsze opis stanowiska pracy zawarty w ogłoszeniu jest zgodny ze stanem faktycznym. Dlatego też czytając ogłoszenia o pracy, należy sobie zadać podstawowe pytanie: "Czy wizerunek przedsiębiorstwa i oferta pracy są dla mnie wiarygodne?". Dokładne prześledzenie sformułowań użytych w tekstach ogłoszeń pozwoli znaleźć odpowiedź na to kluczowe pytanie. Ogłoszenie jest formą komunikacji pomiędzy pracodawcą i kandydatem ubiegającym się o dane stanowisko. Układ graficzny, format, tekst ogłoszenia oraz zamieszczone w nim zdjęcia pomagają zorientować się, jaki jest rzeczywisty stosunek pracodawcy do kandydata. Niedbałość oraz niespójność w redagowaniu tekstu ogłoszenia czy też tandetny układ graficzny mogą świadczyć o lekceważącym stosunku do pracownika.

Trafne sformułowania to podstawa
Odpowiednio zredagowany tekst ogłoszenia powinien zawierać następujące informacje:

zwięzły opis firmy zawierający dane dotyczące branży, oferowanych produktów, obrotów firmy, liczby zatrudnionych, lokalizacji przedsiębiorstwa,
ewentualnie opis specyfiki działu z wakującym stanowiskiem, szczególnie wtedy, jeśli nazwa działu nie jest dla wszystkich czytelna,
dokładny opis wymagań stawianych kandydatowi na dane stanowisko,
odpowiednio sformułowana oferta pracy,
dane niezbędne do przygotowania podania o pracę oraz nazwisko osoby wyznaczonej do kontaktów.

Jeśli ogłoszenie zawiera wszystkie niezbędne informacje możesz założyć, że masz do czynienia z wiarygodnym przedsiębiorstwem, które poważnie traktuje kandydatów ubiegających się o pracę. To bardzo dobra wiadomość, ponieważ tak naprawdę niewiele jest ogłoszeń, które zostały zredagowane w sposób rzetelny i profesjonalny. Jeśli w ogłoszeniu wiele miejsca poświęcono opisowi wymagań oraz zastosowano wiele sformułowań w rodzaju "Powinieneś, musisz? przypominających komendy na placu musztry, to bardzo czytelna wskazówka. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że pracodawca nie traktuję cię jak kandydata o określonym potencjale, który w przyszłości może zostać cenionym pracownikiem firmy, ale jak uciążliwego petenta.

Nawet sformułowania pozytywne mogą skrywać prawdę
Musisz wyjść z założenia, że potencjalny pracodawca nie będzie próbował stawać na głowie, żeby pozyskać cię na nowego pracownika firmy. Ale nawet w przypadku ogłoszeń o pracę, w których zostały użyte sformułowania o pozytywnym brzmieniu, które wiele obiecują, należy przypatrzeć im się bardzo krytycznie. Przykład: "Atrakcyjne wynagrodzenie" to sformułowanie, które ma wyłącznie pozytywną wymowę. Ale dla niektórych osób wynagrodzenie w wysokości 35.000 złotych rocznie jest rzeczywiście atrakcyjne, a tymczasem dla innych to stawka głodowa. Znacznie więcej mówi sformułowanie "ponadprzeciętne wynagrodzenie". Oznacza to, że pracodawca wypłaca wynagrodzenie wyższe od średniej krajowej w danej branży.

Takie sformułowanie wiele mówi, a osoba zainteresowana może dokonać zestawienia porównawczego na podstawie tabeli płac. W ogłoszeniu o pracę nie wystarczy jednak zamieścić wyłącznie informacji o wysokości dochodów. Wiele przedsiębiorstw rezygnuje z umieszczenia w treści ogłoszenia informacji o możliwościach dalszego rozwoju pracowników firmy. To musi budzić zdziwienie, ponieważ ogłoszenie zawierające pierwiastek osobisty ma przecież większą siłę przekonywania i może ułatwić pozyskanie osoby posiadającej odpowiednie kwalifikacje na dane stanowisko. Zapewnienia o możliwościach dalszego rozwoju zawodowego oraz dostępnych ścieżkach kariery świadczy o tym, że przedsiębiorstwo wiąże długoterminowe plany ze swoimi pracownikami.

Nie zawsze wymagania są wyrażone w sposób zrozumiały i przejrzysty
Spróbuj przeczytać informacje dotyczące wymagań na dane stanowisko w nieco odmienny sposób. Doradcy ds. kariery z reguły zalecają dokonanie szczegółowego porównania wymagań opisanych w ogłoszeniu z kwalifikacjami i umiejętnościami kandydata. Takie postępowanie zakłada, że osoba poszukująca pracy dokładnie zrozumiała wymagania niezbędne do objęcia danego stanowiska. Aby tak się stało, muszą być one sformułowane w jasny, czytelny i ogólnie zrozumiały sposób.

Niestety nie zawsze tak jest, załóżmy sytuację, w której wymagania sformułowane są w sposób nieczytelny dla osób spoza firmy, ponieważ zostały opublikowane w intranecie i ktoś ci je udostępnił. W takim przypadku skontaktuj się z osobą odpowiedzialną za proces rekrutacji i wyjaśnij kwestie, które budzą twoje wątpliwości, zanim podejmiesz jakieś dalsze działania.

Wbrew informacjom zawartym w poradnikach dotyczących soft skills - umiejętność pracy w zespole oraz zdolność do podejmowania decyzji - nie musisz spełnić każdego warunku w 100 procentach. To może nawet utrudnić ci realizację zadania.

Przykład: kandydat, który przedstawia się jako osoba o dużej sile przebicia, nie może być jednocześnie osobą o dużych umiejętnościach pracy w zespole. W skrajnych przypadkach pewne sformułowania mogą się wzajemnie wykluczać. Z tego powodu prezentując się pracodawcy, należy unikać wszelkiej przesady podczas opisywania swoich umiejętności i kwalifikacji. "Z reguły nie poszukuje się osób o skrajnych cechach charakteru" - mówi profesor psychologii Heinrich Wottawa. Pożądane są osoby, które nie tyle wyróżniają się "wybitnymi" umiejętnościami, co takie, które wykazują "duże umiejętności przystosowawcze".

Trójwymiarowe umiejętności soft skills
Obecnie w prawie wszystkich ogłoszeniach zamieszcza się wymagania dotyczące umiejętności pracy w zespole, rozwiązywania konfliktów oraz zdolności interpersonalnych. Wszystko według określonego wzorca. Kandydaci mogą to odebrać jako ogólne wymagania skupiające się wyłącznie na cechach charakteru, w których brak opisu specyficznych kwalifikacji wymaganych do objęcia danego stanowiska.

Czy jesteś neurotycznym wrogiem ludzkości lub typem malkontenta, którego powinno się zamknąć w piwnicy, aby pracował z dala od innych współpracowników? Jeśli odpowiedziałeś "nie", nie powinieneś traktować zbyt poważnie wszystkich ogólnych wymagań w zakresie soft skill (umiejętność rozwiązywania konfliktów, pracy w zespole i zdolności interpersonalne).

Na zakończenie coś, co musisz uwzględnić w swoim podaniu o pracę. Wspierając się danymi z życiorysu musisz udowodnić, dlaczego spełniasz określone wymagania niezbędne do objęcia danego stanowiska. Ten, kto chociaż raz grał w orkiestrze, zawsze może powiedzieć, że posiada umiejętności pracy w zespole. Ale to już nie to samo, co spełnić wymagania w zakresie ukończonego kierunku studiów, umiejętności programowania itd. Jeśli w danym przedsiębiorstwie poszukuje się kandydata na stanowisko inżyniera budowy maszyn, jest mało prawdopodobne, aby absolwent filologii germańskiej zdołał udowodnić, że posiada kwalifikacje niezbędne do tego, aby otrzymać tę pracę.

Manfred_Böcker
12.12.2005

źródło: http://www.jobpilot.pl/content/journal/jsp/jcop.html?Jobs_Session=a28371a0e8e3c7d24b39030757841b90&

Praca przez internet

2007-08-19T10:11:00.001-07:00

KlikBiznes to nowopowstały serwis o zarabianiu w internecie. Chciałbym przedstawić państwu szereg sposobów na tzw. "prace przez internet" w tym m.in. firmy i programy gptr (get paid to read email), w których zarabiamy pieniądze poprzez klikanie płatnych mailii tj. odwiedzanie stron reklamodawców. Nie wszystkie takie firmy z zarabianiem w internecie mają wiele wspólnego, część z nich to zwykli oszuści, ale dzięki naszemu serwisowi twoja praca nie pójdzie na marne. Nie warto pracować za darmo, dlatego warto wpierw zaznajomić się z podstawami zarobkowania w internecie znajdującymi się na naszej stronie. KlikBiznes postara się nie tylko dostarczać nowych informacji dot. funkcjonowania całego internetowego biznesu, ale także publikować ciekawe nowinki związane bezpośrednio z uczciwymi programami mailowymi gptr. Warto wpsomnieć, że zarabianie przez internet to ma już swoją szeroką historię i myślę, że warto żebyś i ty się w niej dopisał zarabiając przy tym ładny grosz.

Zarabianie w sieci okraślane czasem jako praca w domu, to nic innego jak klikanie w płatne maile i bannery, wypełnianie ankiet, wykonywanie zadań zleconych przez reklamodawcę. Zarabianie przez internet (od ang. get paid) to także milionowe inwestycje w autosurf-y, hyip-y, mlm, surfowanie i wiele innych. Na naszym serwisie znajdziesz także informacje o tych programach jakoże w nich również można zarobić niemałe pieniądze.

Get Paid to praca zdecydowanie dla cierpliwych, nikt nie zostaje od razu milionerem, ale stopniowo możesz dojść naprawdę wysoko w hierarchi klik biznesu. Mimo iż pieniądze zarobione w ten sposób są określane jako wirtualne pieniądze (ang. virtual cash) to możesz je bez problemów zamienić na zwykłe pieniążki badź przelać na polskie konto bankowe.

Jeśli masz stały dostęp do Internetu? To przyłącz się i zarabiaj z nami! Nie musisz nic inwestować poza własnym czasem. Praca w domu przez internet jest pasją milionów ludzi na świecie. Wszyscy zarabiają, więc czemu i ty nie miałbyś zwinąć nieco dodatkowego szmalu poprzez zarabianie w internecie.

Nie wierzcie w teksty typu "Zarabianie przez internet 1000$ na tydzień", nie można zarobić takiej sumy, przynajmniej na początku ;-) Zarabianie warto zacząć ciesząc sie każdym groszem.

Praca przez internet nie zabiera strasznie dużo czasu, chyba że chcecie zarabiać większe pieniądze i zapiszecie się do większej ilości programów get paid. Wtedy trzeba spędzić przy komputerze nieco więcej czasu. Jeśli wybierzecie opcję surfowania w ogóle nie musicie tracić czasu, wystarczy by wasz komputer był włączony.

Do zarabiania Wystarczy podstawowa znajomość angielskiego, konto email, konto w banku egold, które można bezpłatnie założyć i wytrwałość. Zarabianie przez Internet to nic trudnego! Na stronie "zarabianie przez Internet" przedstawiam płacące firmy gptr do których wg mnie warto się zapisać.

Zapisz się, zarabiaj i zbieraj poleconych. Napisz na naszym forum o twoich przeżyciach, sukcesach i porażkach. Nie krępuj się także zadawać pytań dot. zarabianie po sieci i nie tylko. Ja także nie wiedziałem wszystkiego o pracy w internecie gdy zaczynałem. Opis jak pracować (zarabiać) w dziale "jak zarabiać", jak otworzyć konto egold w dziale "BANK egold". Życzę udanej zabawy!!

NOWOŚCI ZE ŚWIATA GET PAID

07.06.2006 - start serwisu KlikBiznes o Zarabianiu Przez Internet
04.02.2005 - start forum o zarabianiu w internecie Gpsquare.com

Praca w UE czyli "skok na kasę"

2007-08-17T13:22:00.000-07:00

Polacy nie zalali zagranicznych rynków pracy, chociaż takie były obawy. Mimo atrakcyjniejszych warunków, stosunkowo niewiele rodaków zdecydowało się na emigrację. Chociaż i tak są to dziesiątki tysięcy ludzi.

Okazuje się, że prognozy o masowych migracjach zarobkowych obywateli z nowych państw Unii Europejskiej są przesadzone. Od 1 maja obywatele nowych krajów członkowskich Unii uzyskali dostęp do rynku pracy kolejnych państw UE/EOG: Finlandii, Grecji, Islandii, Hiszpanii, Portugalii, a od 1 stycznia przyszłego roku rynek pracy otworzy Holandia.

Ograniczenia na wszelki wypadek

1 maja 2006 r. minął pierwszy, dwuletni okres ochrony unijnych rynków pracy przed napływem siły roboczej z dziesięciu nowych państw UE. Żadnych ograniczeń w tej kwestii nie stosowała jedynie Wielka Brytania, Irlandia i Szwecja. Komisja Europejska przedstawiła raport podsumowujący wpływ rozszerzenia na rynek pracy w UE-15. Państwa Unii, które zastosowały ograniczenia, mają do 1 maja czas na poinformowanie Komisji Europejskiej o ich zachowaniu lub zniesieniu.

Traktat Akcesyjny przewiduje możliwość zachowania ograniczeń do 1 maja 2009 r., a w szczególnych przypadkach do 2011 r. Jak dotąd, o zamiarze przedłużenia ograniczeń poinformowały Niemcy i Austria - kraje, które najbardziej obawiały się skutków otwarcia rynków pracy dla gospodarki.

Z podsumowań okresu od 1 maja 2004 r. wynika, że prognozy o masowej migracji zarobkowej na Zachód okazały się mocno przesadzone. Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej - ale również raport Komisji Europejskiej – przekonują, że otworzenie rynku pracy w całej Unii Europejskiej nie wpłynął negatywnie na gospodarkę. Wręcz przeciwnie. Z raportu wynika, m.in. że:

napływ pracowników z nowych krajów Unii był mniejszy niż spodziewany
mobilność zawodowa dyktowana była prawem popytu i podaży - wiele pozwoleń wydano na pracę sezonową
w UE-15 nie odnotowano znaczącego wzrostu liczby pracowników czy osób korzystających ze świadczeń socjalnych
migracje pracowników z nowych państw członkowskich miały głównie pozytywny wpływ na unijne gospodarki
pracownicy z nowych krajów przyczynili się do zniwelowania niedoboru siły roboczej w określonych branżach
nie ma zależności między mobilnością zawodową pracowników z UE-10 a nałożeniem okresów przejściowych

Czy rzeczywiście Polacy masowo emigrowali w poszukiwaniu pracy? Jak udostępnienie rynku pracy obywatelom nowych państw członkowskich wpłynęło na sytuację w Wielkiej Brytanii, Irlandii i Szwecji?

Migracja czy rotacja?

Mimo, że w Niemczech uzyskanie pozwolenia na pracę nie jest łatwe, kraj ten okazał się najpopularniejszym kierunkiem migracji zarobkowej Polaków. W 2004 r. wydano 411,4 tys. pozwoleń na pracę, a w okresie styczeń-lipiec 2005 r. - 272 tys. Brytyjski rynek pracy, otwarty dla Polaków od początku akcesji, wchłonął od maja 2004 do września 2005 r. 169,7 tys. Polaków.

Na trzecim miejscu plasuje się Irlandia, gdzie ilość zatrudnionych Polaków szacuje się od 70 do 120 tysięcy. Szwecja - kraj, który udostępnił Polakom swój rynek pracy - nie jest nawet w pierwszej piątce tych, które przyjęły najwięcej polskich pracowników. Więcej zatrudnia np. Hiszpania, Norwegia czy Włochy, które tylko w okresie styczeń-sierpień 2004 r. wydały Polakom 37 tys. zezwoleń na pracę.

Te liczby mogą wydawać się duże, ale z danych Komisji wynika, że napływ nowych pracowników w żadnym z krajów "starej Unii" nie spowodował, że lokalni pracownicy byli wypychani z rynku. Obywatele nowych krajów Unii to nie więcej niż 1 proc. siły roboczej w UE-15. Jedynie w Austrii wskaźnik ten wynosi 1,4 proc.

W ubiegłym roku Ministerstwo Gospodarki i Pracy oszacowało, że z ok. 500 tys. Polaków, którzy podjęli pracę za granicą, aż 80% stanowili pracownicy sezonowi. Tak było w przypadku większości osób, które uzyskały pozwolenie na pracę w Niemczech w okresie styczeń-lipiec 2005 r.

Z kolei wysoka liczba pozwoleń wydanych Polakom w Wielkiej Brytanii jest w dużej mierze wynikiem legalizacji zatrudnienia przez osoby, które do momentu akcesji pracowały za granicą bez zezwoleń. Również Komisja Europejska jest zdania, że otworzenie rynku pracy pozwoliło zredukować szarą strefę.

Kto i dlaczego wyjeżdża

Decyzja o dłuższym, a tym bardziej stałym wyjeździe zarobkowym za granicę nie jest wcale decyzją prostą - wymaga odwagi i wielu przygotowań.

Osoby, które nie mają wielkich aspiracji zawodowych często nie radzą sobie ze zorganizowaniem wyjazdu. Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej mówi o braku umiejętności korzystania z oficjalnych informacji o możliwościach legalnego zatrudnienia, braku wiedzy o warunkach życia i pracy.

Poza tym możliwości, jakie stwarza europejski rynek pracy, mogą być wykorzystane przez osoby, które w dostatecznym stopniu posługują się obcym językiem. Tymczasem ministerstwo wymienia niewystarczającą znajomość języków, jako jedną z głównych przeszkód w podjęciu pracy.

Z kolei prognozy na temat masowego odpływu osób dobrze wykształconych, specjalistów również okazały się mocno przesadzone. Jak wynika z raportu Gazety Wyborczej i AIG OFE, młodzi ludzie deklarujący chęć podjęcia pracy za granicą chcą wyjechać na krótko - dwa-trzy miesiące (39 proc.), do roku (25 proc.).

Osoby z wyższym wykształceniem wyjeżdżają z chęci szybkiego zysku, ale za granicą nie widzą większych szans na rozwój zawodowy. Są gotowe podjąć pracę odbiegającą od ich wykształcenia czy doświadczenia. Większość miejsc pracy obsadzonych przez osoby z nowych krajów UE dotyczy sektora transportowego, budowlanego a także hotelarstwa i gastronomii. Bardziej skłonni do budowania kariery za granicą są ci, którzy podejmują tam studia.

Autor: Iza Zbonikowska
źródło: http://www.pracuj.pl/kariera-praca-za-granica-artykuly_8426.htm#top

Czym jest praca?

2007-08-16T07:53:00.001-07:00

Praca to miara wysiłku włożonego przez człowieka w wytworzenia danego dobra.

Najczęściej wyrażana jest ona w roboczogodzinach. Praca jest jednym z trzech czynników produkcji – pozostałe dwa to ziemia (ekonomia) oraz kapitał. W niektórych teoriach ekonomicznych praca nazywana jest kapitałem ludzkim, co czasami oznacza również zdolności posiadane przez siłę roboczą. Jeżeli ludzie wykonujący pracę są do niej dobrze przygotowani i posługują się zaawansowaną technologią, wtedy uzyskują dużą wydajność pracy. Mogą te same dobra wykonać szybciej i lepiej.

W ujęciu Smitha praca całego narodu odpowiada współczesnej kategorii produktu krajowego brutto. Definicja ojca współczesnej ekonomii podkreśla, że bogactwo społeczeństwa rodzi się z wykonywanej przez jego członków pracy. Jednak praca każdego człowieka może zostać źle spożytkowana, co owocuje niską wydajnością pracy. Pracownicy źle zorganizowani muszą włożyć dużo więcej wysiłku niż ci lepiej zorganizowani, aby wytworzyć te same dobra.

We współczesnych społeczeństwach pracę wykonują:

* przedsiębiorcy,
* pracownicy najemni.

Pracodawca działa na własny rachunek. Zwykle jest posiadaczem swojego warsztatu pracy. Wchodzi w bezpośrednie relacje z klientami, którym oferuje wytworzone przez siebie towary lub usługi. W przedsiębiorstwach rodzinnych pracę oprócz właściciela znajdują członkowie jego rodziny. W spółkach obowiązki dzieli między siebie kilka osób, związanych ze sobą wspólną własnością warsztatu pracy.

Przedsiębiorca musi się zwykle wykazać wielką kreatywnością, która pozwala mu na utrzymanie się na rynku w obliczu stale rosnącej konkurencji. Jako przedsiębiorców można traktować osoby wykonywujące wolne zawody (np. adwokatów, artystów, dziennikarzy).

Szczególnym pracodawcom jest państwo. Przedsiębiorstwa państwowe tylko częściowo podlegają regułom gospodarki rynkowej. Relacje pracy są w nich regulowane przez polityków. W niektórych krajach demokratycznych po każdych wyborach politycy umieszczają w przedsiębiorstwach powiązane ze sobą osoby, którym odpłacają się w ten sposób za pomoc w prowadzeniu kampanii wyborczych. Błędy w zarządzaniu państwową firmą prowadzą do trwonienia ludzkiej pracy. Wydajność pracy w przedsiębiorstwach prywatnych jest znacznie wyższa niż państwowych. Prywatyzacja prowadzi do wzrostu wydajności zwiększając bogactwo całego społeczeństwa. Niekiedy towarzyszy jej lokalny wzrost bezrobocia, kiedy w firmie zwalniany jest nadmiar pracowników.

Pracownik najemny nie inwestuje własnego kapitału. W zamian za wykonywaną pracę otrzymuje od przedsiębiorcy wynagrodzenie. Pracodawca i pracownik są od siebie zależni. Ze względu na stopień przygotowania do wykonywania prac na określonym stanowisku roboczym można wyróżnić pracowników:

* wykwalifikowanych – posiadających właściwe przygotowanie teoretyczne i praktyczne,
* przyuczonych – posiadających pewne umiejętności wykonania prac (np. stażyści, uczniowie),
* niewykwalifikowanych – nie mających właściwego przygotowania do wykonania konkretnych prac.

Każdej osobie wykonującej pracę należy się za nią godziwe wynagrodzenie. Jeżeli jest ono wypłacane okresowo, to określa się je jako płacę (potocznie "pensja"). Często koszt pracy podaje się jako koszt roboczogodziny. W przypadku edukacji jednostką bywa czasami godzina lekcyjna (45 min).

Relacje między pracodawcą i pracownikiem określa sytuacja na rynku pracy. Przy dużym bezrobociu pracodawcy mogą rabunkowo wykorzystywać pracowników dyktując im bardzo niskie wynagrodzenia, za cięższą pracę. W takiej sytuacji przedsiębiorcom nie opłaca się inwestowanie w nowoczesne technologie zwiększające wydajność pracy.

Jeżeli na rynku brakuje pracowników, przedsiębiorcy muszą o nich zabiegać proponując im dodatkowe korzyści. Wydajność pracowników zależy od motywacji, która może zostać zwiększona dzięki odpowiednim systemom wynagradzania lub przez marketing wewnętrzny (np. budowę kultury korporacyjnej). Zastosowanie nowoczesnych technologii może zwiększyć wydajność pracy (np. automatyzacja produkcji). Nie jest to możliwe, bez podniesienia kwalifikacji pracowników przez inwestycje w edukację.

Termin siła robocza oznacza potencjalne zdolności i umiejętności ludzi do wykonywania pracy produkcyjnej i nieprodukcyjnej, natomiast praca jest formą wykorzystania siły roboczej. W zależności od wykonywanej działalności pracownicy realizują swoje zadania przez cały rok, bądź są zatrudniani sezonowo (np. w rolnictwie i budownictwie).

Zespoły pracowników mogą być zorganizowane w formie grup lub brygad. Grupy są to zespoły pracowników wykonujących tę samą pracę. Brygady są jednostkami wyodrębnionymi organizacyjnie w ramach przedsiębiorstwa i mają stały skład osobowy, w tym własne kierownictwo, na stałe przydzielone narzędzia pracy i przydzielone określone zadania produkcyjne. W brygadzie są pracownicy o różnych kwalifikacjach, jest w niej podział pracy oraz zróżnicowane wynagrodzenie, którego wysokość może być uzależniona od funkcji spełnianej przez pracownika, jego kwalifikacji, a także stopnia trudności i ilości wykonanej pracy.

Najszerszym pojęciem dotyczącym organizacji siły roboczej w przedsiębiorstwie lub innej jednostce organizacyjnej jest pojęcie załogi, przez którą rozumiemy zespół pracowników związanych z tą jednostką umową o pracę oraz zainteresowanych jej wynikami ekonomicznymi i produkcyjnymi.

źródło:http://pl.wikipedia.org/wiki/Praca_%28dzia%C5%82alno%C5%9B%C4%87_cz%C5%82owieka%29

2007-04-18T12:59:00.000-07:00

"Roczna praca każdego narodu jest funduszem, który zaopatruje go we wszystkie rzeczy konieczne i przydatne w życiu, jakie ten naród rocznie konsumuje, a które stanowią bądź bezpośredni wytwór jego pracy, bądź też to, co nabywa za ten wytwór od innych narodów."

Adam Smith